[p. 607]
Lof van 't landtleven.
Wys zijnse die'er begeven,
Uit woelery der Steeden, en hier wenschen
't Lukzaligh Boere leven,
In heyloosheit begeert van alle Menschen,
5.
De Boer gerust
Leeft na sijn lust
Uit Hofs oneenicheden,
By sijn gebuuren
De Vog'len tureluuren
10.
Hem te vreden.
Hy wil sijn hut niet ruylen,
Hoe slechtz' ook is, met gulden Prinssen Hoven,
Om datze moeylijk pruilen
Als d'een in staet den andren gaet te boven
15.
Want haer begeert'
Altijdt vermeert,
En hy heeft goet genoegen
Hy dankt de Goden,
En leeft in haer geboden
20.
Hoeze 't voegen.
Nocht Princelijke wooningh,
Nocht Keyzers Hoet zoo lastigh om te dragen,
En maeckt den Mensch geen Koning
Gerust van hert, zoo zond' 't gemoet doet knagen,
25.
En quaê begeert
De Ziele verheert.
Ey neen. En 't kan naeuw missen,
Of zonden woonen
In 't midden van de Kroonen,
30.
Nae mijn gissen.
Samuel Coster.
Bovenstaand gedichtje werd reeds in 1615 gedrukt in Apollo of Ghesang der Musen; vier jaar later nam Coster het op in het IIe Bedrijf der Polyxena (bl. 409 dezer uitgave) en in 1653 verscheen het nogmaals in het tweede deel der Verscheyde Nederduytsche Gedichten. Uit laatstgenoemden bundel is de boven gedrukte tekst overgenomen.
Reg. 21 woonigh.
Reg. 21 woonigh.
