De Roomsche Themis treurt op 't stille graf des braven:

't Is van der keessel, wiens gebeent' hier ligt begraven!

Gy, wie ge ook zijn moogt, die dees tombe naadren zult,

Is 't meer dan zucht voor 't aardsch, wat u het hart vervult,

En is 't gevoelig voor vernuft, voor kundigheden,

Voor onvervalschte deugd, en zuiverheid van zeden;

Zoo eer hier, met den naam der Godspraak van de Wet,

De nagedachtenis eens leeftijds zonder smet!