Neen, 'k was geen Zanger, stout en sterk,

Wien eigen kracht naar 't ruime zwerk

Op breede vleuglen uit deed schieten.

Ik ben een wormke, zwak en klein,

In eigen, in Gods oog onrein!

En, zoo mijn zangen indruk lieten,

Hy wete 't, wie dit ondervond,

Dat, zoo ik ooit als Dichter stond,

De galm, geslaakt op dezen grond,

Een naadring was van hooger waarheid,

Eerst dichterlijk mijn' geest verkond,

Maar op een onvergeetbren stond

Uit d' eigen vaderlijken mond

Mijn hart naby gebracht met onweêrstaanbre klaarheid.