Ach! tusschen vrees en hoop ontsnellen u de dagen,

Tot van den ouderdom 't beslissend uur geslagen

Uw lang gerekte zucht onmooglijk maken moet!...

Neen! ook dan nóg leeft Isrels God, die wondren doet!

 

Naar Boven, beurtling, en op tijden lang vervlogen.

Hy denkt zijn voorgeslacht van vijftien eeuwen na, -

Hy slaat den rijkdom van hun breeden stanboom gâ,

De ontelbre schaar dier aan Jehovaas huis gewijden,

Die zonder onderscheid van wisselende tijden,

Sints Moses in Gods plaats zijn' broeder overgoot

Met olie,1 - 't heiligdom bedienden, en den dood

Der millioenen millioenen offerdieren

(Onnoozle lammeren of vlekkelooze stieren)2

Ten waarborg brachten van dat éénig offerbloed,

Dat in de volheid van Gods tijden heeft geboet.

Ach! moet in hèm dan een dier vier en twintig orden,3

In haar volledigheid nog niet gestoord geworden,

Vervallen? ondergaan? als kleefde een ban van God

Ook op Abiaas huis, en de uitroep: Ikabod!4

En 't lang nog vóór den tijd verzilvren hunner hairen,

Van zielssmart om hun smaad in Israël. Maar met

Die zielssmart wisselt af - neen! huwt zich - zielsgebed,

Opklimmend dag en nacht uit worstelende harten

Naar Hem, die zaligheên uit jammer schept en smarten, -

Die 't licht doet opgaan uit stikdonkre duisternis, -

Wiens naam van eeuw tot eeuw Raad en Ontfermer is, -

Die Hanna hoorde, toen zy, leed- en levensmoede,

Geloften uitgoot, die geen Heli zelf bevroedde,

En straks in de eigen tent te Silo aan den God

Der eere d' eerstling bracht van haar veranderd lot,1 -

Naar Hem, die op de rots2 Manóach en zijn gade

Het schier bezwijkend hart van hemelvreugd verzaadde

In 't uitzicht op den spruit, aan leeuw en Philistijn

Tot in zijn jongsten stond bestemd ten schrik te zijn, -

Naar Hem, die Abraham op reeds verstorven jaren

Een' schoot, verstorven als hy-zelf, dat volk deed baren

Ontelbaar als het zand aan d' oever van de zee,

En onverdelgbaar ook door eeuwenwegend wee!

 

Beschreven in Gods woord, het schild van ouds én tegen

Des ongeloofs geweld, én tegen wat in 't oog

Van menschen zekerst schijnt, ja lang beslist omhoog.

Zoo kampt het zielsgebed dier onbezweken vroomen,

Als de arm des zwemmers, die door branding heen en stroomen,

Hem naar de haven der behoudnis paden baant,

Te rug gedreven, beurt om beurt, wanneer hy waant

De kust te grijpen, die reeds toelacht, of, de slagen

Herhalend, door den vloed als in triumf gedragen!

Maar ook de krachtigste arm wordt worstlensmoede en mat,

De moedigste houdt stand voor de overmacht, tot dat

't Bereik des adems faalt. Ja, ook van worstelingen,

Vaak machtig van Gods trouw een teeken af te dwingen,

Als Jacob worstelde by Jabboks eenzaam veer,

En overwinnaar werd geprezen van zijn Heer,1

Zal 't eind bezwijken zijn, indien geen Geest van Boven,

Geen nieuwe kracht van tegen-hoop-op-hoop-gelooven,

Wordt ingestort. - Ach! zal het God-behagend paar,

In d' ongelijken kamp steun zoekend by elkaêr,

Stand houden? wen om strijd verwarrende gedachten

't Gemoed belegeren met zaamgezworen krachten, -

Wen in des harten diepst de twijfel overmag,

Niet of Jehova kan, maar of Hy telken dag

Wel zal de onvruchtbaarheid van droeve Hannaas wenden,

Of aan Manóachs troost door godlijke Englen zenden.

Of was, wat Abraham te beurt viel, in Gods raad

Niet eenig? Zal op nieuw, zal voor een doelloos zaad

De weg, verweigerd door natuur, op smeekgebeden

Van menschen opengaan? Is: wondren in dit heden

Verbeiden, geen bestaan vermetel eer dan goed

In de oogen van dien God, die ook Zijn wondren doet

Naar de orde door Hem-zelf Zijn' wegen voorgeschreven?

Neen, liever van die hoop de stoutheid opgegeven,

En uit de hoogten van een al te koen gebed

Zich zelf in lager kring beschaamd terug gezet!

 

In de uwe, Elisabeth! het minst. Want ziet! zy komen

De dagen, als de vrouw in nooit gekenden glans

Verhoogd zal worden voor het aangezicht des mans,

In krachten van 't geloof den man zal overtreffen,

Ja, voor der heemlen oor lofgalmen aan zal heffen,

Meer hemelsch eindloos dan Debóras oorlogslied,

Maar, als dat lied, ontstaan op Zienders-grondgebied.

Gy zult, Elisabeth! van hoog verheven dingen

Eerlang de dorpels van uw woning op doen springen,

Terwijl uw gade zich in roekloos ongeloof

De tong gebonden voelt, de twijflende ooren doof.

Van 't oordeel, dat vast spoedt, - eer Romes aadlaars zullen

Te zamen scholen by het aas, hun toegedacht

In 's hemels ongenâ op een verdwaasd geslacht,

Om naar des Heeren woord het heiligdom te ontwijden,

Dat eens des Heeren was! eer dat de nacht dier tijden

Uw stad, uw volk, uw heerlijk Huis, verslinden zal,

Moet nog die stad, dat volk, moet ook dat Huis vooral

Een reeks van wondren zien, nog niet aanschouwd op aarde,

Een reeks van teeknen, die der eeuwen volheid baarde, -

Den Godmensch, wien Gods volk eerlang aan 't vloekhout slaat,

Ten voor- en achterhoede. En ziet! hun dageraad

Gaat op voor 't reukaltaar, waar Zachariaas handen

Den wierook, by den galm der voorhofzangen, branden

In 't statig avondofferuur. Wat godlijk licht

Verrast zijn oog en schokt zijn ziel? Wat aangezicht

Van meer dan menschlijk schoon bestraalt hem? -’ 't Is verblijding

Van Boven, 't is van God een Engel met die tijding:

‘Verhoord werd uw gebed!’ - Ga, Zacharias! ga

In de opgelegde stilte uw twijfel boeten, ja!

Maar ook verbeiden 't uur, waarop gy uit zult breken

In lof, en met de stem, u weêrgegeven, spreken,

Op een na eeuwen voor het eerst herleefden toon,

Van 't geen dat kind zal zijn, die schier ontgeven zoon, -

Uw' gade een Samuel, der wereld een Elias!

Van onder moeders hart heraut van Gods Messias!

 

Onmooglijk zijn zal sprak - de onvruchtbre vrouw ontfing.

Vijf maanden zwijgt zy van het zielsheil haar beschoren;

De zesde rijpte, en o! wat groet verrast hare ooren?

Wat wel bekende stem? - Het is uit Nazareth

De Maagd, aan Davids huis ten teeken eens gezet,

Thands als op vleugelen der duiven heengedragen

Naar Hebrons bergland, - thands verschijnend voor haar magen,1

Als Bruid des Erfgenaams van David, - neen, veel meer!

Als de ongelijkbare in genade by den Heer!

Want de ure sloeg, - des Eeuwgen woord vertoeft niet langer,

De kracht des Eeuwigen kwam af! de Maagd is zwanger,

Volbracht de ontzachlijkste der aartsverborgenheên,

En vleesch geworden 't Woord. Maar wien dan Gode alleen

Was 't heilgeheim bekend? Ook niet aan u, Maria!

Wellicht! Voor 't minst nòg niet, toen 't echtpaar uit Abia

Den tred uws voets vernam, en straks, o diepten! uit

Zijns moeders ingewand een half voldragen spruit

Het sein gaf van de komst des Heil'gen, - als, gedreven

Door d'eigen Geest van God, reeds aan het kind gegeven,

De moeder 't uitriep tot de moeder: ‘Heil is U!

Omdat gy hebt geloofd, Gebenedijde! En nu -

Hoe is het, dat tot my de moeder komt mijns Heeren?’

En beurtling stijgt de lof ten hoogen ethersfeeren

Uit beider moeders dankbaar zamensmeltend hart,

Tot Hem, die nederziet op needrigheid en smart,

Geringen opheft uit het stof, en wie vermetel

Op sterkte of rijkdom bouwt, ter neêr stoot van zijn zetel, -

Met Zijner heemlen spijs den hongerige voedt,

En ledig wegzendt wie zich baadt in overmoed, -

Aan Jacobs zaad getrouw, aan Abraham gedachtig

In eeuwigheid! Zijn naam is Heilig en Vrijmachtig.1

 

Die eindloos meerder gaf! die niet uw smaad alleen

Heeft afgewenteld, maar uw moederlijk behagen

In d'overdierbren spruit, in eigen schoot gedragen,

Zoo eindloos hooger voert - om 't geen die andre schoot

Omvat voor Israël, voor heel een wereld. Groot

Zal voor Zijn aangezicht dat kind zijn, dat uw gade,

Ten zegel van door God verwaardigde genade,

Op d'achtsten dag, naar 't oudvoorvaderlijk verbond,

Het woord bevestigend vernomen uit uw mond,

Johannes noemen zal.1 Gy zult van de eerste jaren

Der kindschheid in zijn geest een groote sterkte ontwaren,

Een sterkte in 't lichaam meê, doch van geen wijn ontleend,

(Waarvan hy naar den wenk des Engels blijf' gespeend!)

Maar uit den Heil'gen Geest, wiens drijving hem zal voeren,

Van menschenstemmen ver en wereldsche rumoeren,

Naar de afgelegen paân der zwijgende woestijn,

Om eenzaam met zijn God en 't woord zijns Gods te zijn!

 

Aanschouwen 't oogenblik, wen de opgetogen stroomen

Aan de oever des Jordaans zijn grootheid zullen zien, -

Wen, met zijn doop gedoopt, de Godmensch op de kniên

Den boog der heemlen zal zien scheuren voor Zijne oogen,

Den Geest gelijk een duif neêrschieten uit den hoogen

En blijven op dat Hoofd, door 's Wegbereiders mond

Als 't Lam voor 's werelds zonde ann Israël verkond?

En te dien dage zal het zijn, dat aartstirannen,

Op erflijke eerzucht slechts en wellust ingespannen,

De stem des roependen vernemen en ontzien,

Ja, voor een korten stond gedwongen hulde biên;2

Tot dat Herodias zijn bloed en hoofd zal vragen

Ten loon voor wulpschen dans en schendig welbehagen,

En in de duisternis eens kerkers met het zwaard

De Vriend des Bruidegoms1 wordt afgemaaid van de aard,

Om op te gaan ter plaats, waar Moses met Elias

't Getuignis huldigen huns Goëls en Messias:

Dat, onder heel 't geslacht met Evaas schuld besmet,

Geen grooter opstond dan uw zoon, Elisabeth!