172Het door Verwey aan Frank van der Goes opgedragen Bij den dood van J.A. Alberdingk Thijm, verscheen in De Nieuwe Gids, vierde jrg., deel II, aflev. 5, juni 1889, p. 244-231, voor de eerste maal herdrukt in de Verzamelde gedichten, Amsterdam, 1889, p. 218-230. In déze uitgave wordt het gedicht afgedrukt conform de Nieuwe Gids-publicatie. De twee op 3 mei 1889 aan Van Deyssel aangeboden exemplaren zijn niet door mij teruggevonden. Op 14 mei 1889 berichtte Hein Boeken aan Alphons Diepenbrock: ‘Er is een brochure van Albert uitgekomen in rijmelooze vijfpooten, op den dood van den ouden Alberdingk. Goes en Kloos komen er ook in voor. Als ik een exemplaar machtig kan worden zal ik het meebrengen. Kloos en ik vinden het natuurlijk niet mooi, Gorter wel. Maar het is toch niet zoo antipathiek als van het Leven.’ (Alphons Diepenbrock, Brieven en Documenten, I, p. 187-188). Al op 5 mei 1889 had Van Eeden aan Kloos geschreven: ‘'t Had een aardig prozastukje kunnen worden - maar ik begrijp niet hoe iemand plezier heeft daar jamben van te maken. Vind jij er werkelijk versregels in? Dan toch niet veel. Als ze er zijn dan hebben ze nog geheel den klank van “Van 't Leven”, 't Is bedaarder, wijzer en vriendelijker, maar weinig mooier.’ Aan de keerzijde van deze brief schreef Van Eeden echter: ‘dit vind ik wel mooi en dit, maar minder Bij dit gedicht, waarover Maurits Uyldert in De jeugd van een dichter, p. 270-272, allerlei bijzonderheden heeft verstrekt, stond Kloos wat langer stil in zijn bespreking (De Nieuwe Gids, vijfde jrg., deel II, aflev. 2, december 1889, p. 281-292) van Verwey's Verzamelde Gedichten. Kloos oordeelde toen zoals eerder Van Eeden: ‘Dit is verstandswerk, geen gevoelsuiting, maar verstandswerk hoort in het proza tehuis.’