[LXXIX]

[f. 109 v°] O God Cupido hoe doorschieti mi

Mit uwen strale duer Venus gebot,

Ic sta bedwelmt inder minnen smerte

Dat ick nau en kenne dwitte voor tswarte,

5
Mijn sinnen sijn verstroyt so help mi god.

O venus godinne twi ontslootti tslot

Der stralender oochskens die mi doorulogen

Mits so vierigen heeten gheschot

[p. 145]

Dat mijn herte wort onder tnet ghetogen

10
Van liefden, dat niet en is mijn vermogen

Tontgane den strick der reynder kersouwe.

Huer eerbaer wesen dats onghelogen

Es weert te gebruken, een weerelt van gouwe,

Totter doot toe bliuic haer diener getrouwe,

15
Non fortse crighic druck te loone, vs. 15

Nemermeer en spant ander int hert de crone.



     O weerde gheminde reyn ghemanierde,

In mijn herte schoon bouen alle bloemen,

Doe den brant uwer minnen mi doorvierde

20
Mi dochte datmen venus tempel vercierde

Met minnaers die ontellijc sijn om noemen

Seggende te mi ghi mocht v beroemen

[f. 110 r°] Van gelucke, dus wilt ons seggen danc.

Schimpers en niders wilt die verdoemen vs. 24

25
En spiegelt v in dit schoon aenschijn blanc,

Laet der minnen cours recht hebben ganc

Want dits de ghelijcheyt uwer natueren. vs. 27

Dies ic v doe gheheel mijn herte scanck

Ende sal ten eynde mijns leuens ghedueren,

30
Al soudic daer omme de doot besueren.

O weertste bouen alle vrouwen schone,

Nemmermeer en spant ander int hert de crone.



     Al de minnaers die in tijden voorleden

Met den ploech der minnen waren beswaert vs. 34

35
En waren noyt so swaerlic bestreden

Als icke, dus wort v van mi ghebeden

Vwen goetwilligen armen dienaer spaert

Want natuerlic so is der vrouwen aert vs. 38

Tot compassien meestdeel ghenegen.

40
Dus dan dat in v is doch openbaert

Ende wilt den aert der compassien plegen,

Mijn goetwillige ionste wilt die wegen

vs. 15 crighic: druk 1548: al crijge ic.

vs. 24 die: druk 1548: dit.

vs. 27 de ghelijcheyt uwer natueren: dit ziet wsch. op de leer der temperamenten, volgens welke men alleen liefheeft wie dezelfde complexie heeft; zie b.v. Van der Feesten (in Verwijs, Van Vrouwen ende van Minne) vs. 485 vgg., en Van Eyck daarover in Tijdschr. 1939, blz. 12.

vs. 34 ploech: de liefde werd vaak vergeleken met een juk dat men dragen moet; vgl. LXXV, 13: ‘Venus lamoen’).

vs. 38 natuerlic: van nature.

[p. 146]

Mer niet mijn macht die met allen cleyn es;

Waert mogelic ghi wort int goude beslegen

45
[f. 110 v°] Van mi door liefde die tuwaert reyn es

En so lange als dlichaem in swerlts pleyn is

So logeert v mijn herte als inden troon:

Nemmermeer en spant ander int hert de croon.



     Paris en was noyt so in liefden vergect

50
Op Helena noch Troylus op Briseyda,

Mijn herte duystwerf meer tuwaert trect.

Och mocht v tsecreet mijnder herten zijn ontdect

So warick seer vrolic ende wel ghemoet;

Tis al tuwen beste, ziel, lijf ende goet,

55
Thangt al aen v mijn leuen mijn steruen:

Wildi, ghi doet mi steruen metter spoet,

En wildi, ghi moecht mi in vreuchden eruen.

O gheminde laet mi doch troost verweruen,

Gheeft mi balseme mijnder qualen gesonde, vs. 59

60
Dats uwen troost, wil druck afkeruen, vs. 60

Gheneest mijn smerte der minnen wonde.

Al mochtic hebben die heel werelt int ronde

Met een ander, ic en achtes niet een boon,

Nemmermeer en spant ander int hert de croon.



65
     Al warick een heere van alder werelt,

Hebbende tienvuldich Sampsoms cracht,

[f. 111 r°] Sijnde bouen al dat leeft bepeerelt, vs. 67

Nemmermeer en wordic also verkerelt vs. 68

Dat eenich ander sal comen in mijn gedacht.

70
Mijn gepeysen sijn bi v dach ende nacht,

Therte es v subiect ende onderdaen,

Dus, weerde gheminde, mijn ionste doch acht

Ende laet mi doch confoort van v ontfaen.

Ghemissic uwen troost, reyn minlic graen,

75
So steruic door v Venus martelare

En wildi v gracie ouer mi slaen

vs. 59 gesonde: genezing.

vs. 60 afkeruen: te niet doen; vgl. ABN. XLVIII, a, 6.

vs. 67 bepeerelt: eig. met paarlen versierd, dus: uitblinkend.

vs. 68 verkerelt: verdorven; vgl. Hand. d. Amour. E. 5 r°.

[p. 147]

So wordic verlost van allen vare.

En al soudicker om steruen in pinen sware,

Ghetrouwe bliuick in claren betoone:

80
Nemmermeer en spant ander int hert de crone.



Prince
     Princesse bouen alle princessen ient,

Gheen ander en comt int herte binnen

Dan ghi, mijn weertste pincesse excellent.

De goetwillicheyt van uwen dienaer bekent

85
Ende verconforteert mijn doloruese sinnen,

Princesse gheeert bouen keyserinnen

Oft conninghinnen ter werelt leuende,

[f. 111 v°] In mijn herte doer bedwanc der minnen

So bin ic mi seluen gheheel v gheuende.

90
Al bin ick doer v suchtende, beuende,

Nonfortse, mach mi noch troost ghenaken vs. 91

Ende mi v ionst mach aen sijn cleuende

So wordick voor galle noch honich smakende. vs. 93

Etende, drinckende, slapende, wakende

95
So peynsic om di vry sonder hoone:

Nemmermeer en spant ander int hert de crone.

vs. 91 ghenaken: druk 1548: sijn genakende (terecht).

vs. 93 noch ontbr. in druk 1548.

[LXXIX] [f. 109 v°] O God Cupido hoe doorschieti mi Mit uwen strale duer Venus gebot, Ic sta bedwelmt inder minnen smerte Dat ick nau en kenne dwitte voor tswarte, 5 Mijn sinnen sijn verstroyt so help mi god. O venus godinne twi ontslootti tslot Der stralender oochskens die mi doorulogen Mits so vierigen heeten gheschot [p. 145] Dat mijn herte wort onder tnet ghetogen 10 Van liefden, dat niet en is mijn vermogen Tontgane den strick der reynder kersouwe. Huer eerbaer wesen dats onghelogen Es weert te gebruken, een weerelt van gouwe, Totter doot toe bliuic haer diener getrouwe, 15 Non fortse crighic druck te loone, vs. 15 Nemermeer en spant ander int hert de crone. O weerde gheminde reyn ghemanierde, In mijn herte schoon bouen alle bloemen, Doe den brant uwer minnen mi doorvierde 20 Mi dochte datmen venus tempel vercierde Met minnaers die ontellijc sijn om noemen Seggende te mi ghi mocht v beroemen [f. 110 r°] Van gelucke, dus wilt ons seggen danc. Schimpers en niders wilt die verdoemen vs. 24 25 En spiegelt v in dit schoon aenschijn blanc, Laet der minnen cours recht hebben ganc Want dits de ghelijcheyt uwer natueren. vs. 27 Dies ic v doe gheheel mijn herte scanck Ende sal ten eynde mijns leuens ghedueren, 30 Al soudic daer omme de doot besueren. O weertste bouen alle vrouwen schone, Nemmermeer en spant ander int hert de crone. Al de minnaers die in tijden voorleden Met den ploech der minnen waren beswaert vs. 34 35 En waren noyt so swaerlic bestreden Als icke, dus wort v van mi ghebeden Vwen goetwilligen armen dienaer spaert Want natuerlic so is der vrouwen aert vs. 38 Tot compassien meestdeel ghenegen. 40 Dus dan dat in v is doch openbaert Ende wilt den aert der compassien plegen, Mijn goetwillige ionste wilt die wegen	vs. 15 crighic: druk 1548: al crijge ic. vs. 24 die: druk 1548: dit. vs. 27 de ghelijcheyt uwer natueren: dit ziet wsch. op de leer der temperamenten, volgens welke men alleen liefheeft wie dezelfde complexie heeft; zie b.v. Van der Feesten (in Verwijs, Van Vrouwen ende van Minne) vs. 485 vgg., en Van Eyck daarover in Tijdschr. 1939, blz. 12. vs. 34 ploech: de liefde werd vaak vergeleken met een juk dat men dragen moet; vgl. LXXV, 13: ‘Venus lamoen’). vs. 38 natuerlic: van nature.
[p. 146] Mer niet mijn macht die met allen cleyn es; Waert mogelic ghi wort int goude beslegen 45 [f. 110 v°] Van mi door liefde die tuwaert reyn es En so lange als dlichaem in swerlts pleyn is So logeert v mijn herte als inden troon: Nemmermeer en spant ander int hert de croon. Paris en was noyt so in liefden vergect 50 Op Helena noch Troylus op Briseyda, Mijn herte duystwerf meer tuwaert trect. Och mocht v tsecreet mijnder herten zijn ontdect So warick seer vrolic ende wel ghemoet; Tis al tuwen beste, ziel, lijf ende goet, 55 Thangt al aen v mijn leuen mijn steruen: Wildi, ghi doet mi steruen metter spoet, En wildi, ghi moecht mi in vreuchden eruen. O gheminde laet mi doch troost verweruen, Gheeft mi balseme mijnder qualen gesonde, vs. 59 60 Dats uwen troost, wil druck afkeruen, vs. 60 Gheneest mijn smerte der minnen wonde. Al mochtic hebben die heel werelt int ronde Met een ander, ic en achtes niet een boon, Nemmermeer en spant ander int hert de croon. 65 Al warick een heere van alder werelt, Hebbende tienvuldich Sampsoms cracht, [f. 111 r°] Sijnde bouen al dat leeft bepeerelt, vs. 67 Nemmermeer en wordic also verkerelt vs. 68 Dat eenich ander sal comen in mijn gedacht. 70 Mijn gepeysen sijn bi v dach ende nacht, Therte es v subiect ende onderdaen, Dus, weerde gheminde, mijn ionste doch acht Ende laet mi doch confoort van v ontfaen. Ghemissic uwen troost, reyn minlic graen, 75 So steruic door v Venus martelare En wildi v gracie ouer mi slaen	vs. 59 gesonde: genezing. vs. 60 afkeruen: te niet doen; vgl. ABN. XLVIII, a, 6. vs. 67 bepeerelt: eig. met paarlen versierd, dus: uitblinkend. vs. 68 verkerelt: verdorven; vgl. Hand. d. Amour. E. 5 r°.
[p. 147] So wordic verlost van allen vare. En al soudicker om steruen in pinen sware, Ghetrouwe bliuick in claren betoone: 80 Nemmermeer en spant ander int hert de crone. Prince Princesse bouen alle princessen ient, Gheen ander en comt int herte binnen Dan ghi, mijn weertste pincesse excellent. De goetwillicheyt van uwen dienaer bekent 85 Ende verconforteert mijn doloruese sinnen, Princesse gheeert bouen keyserinnen Oft conninghinnen ter werelt leuende, [f. 111 v°] In mijn herte doer bedwanc der minnen So bin ic mi seluen gheheel v gheuende. 90 Al bin ick doer v suchtende, beuende, Nonfortse, mach mi noch troost ghenaken vs. 91 Ende mi v ionst mach aen sijn cleuende So wordick voor galle noch honich smakende. vs. 93 Etende, drinckende, slapende, wakende 95 So peynsic om di vry sonder hoone: Nemmermeer en spant ander int hert de crone.	vs. 91 ghenaken: druk 1548: sijn genakende (terecht). vs. 93 noch ontbr. in druk 1548.