terug  begin  verderprepost
[p. 1852]

477. Laet ons mit hartzen reyne.

A.



illustratie

 
Laet ons mit hartzen reyne
 
loven dat suete kindekyn;
 
het brinct ons wten weyne.
 
 
 
1.
 
Ons is een kint gheboren,
 
een sone ghepresenteert,
 
hi wil die helle gaen storen,
 
als mensche ghefigureert;
 
hi wil ons allen ghemeyne
 
verlossen wter pine
 
met sinen bloede alleyne.
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
2.
 
Nu moghen wi wel dancken
 
der maghet, dien droech
 
in hare sueter lancken;
 
die vrucht hair niet en verwoech;
 
weest vrolic, groot ende cleyne,
 
om dat suete kindekyn,
 
het behoet ons voer alle weyne.
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
3.
 
Dis vader van hier boven
 
sprac sinen enghel an:
 
‘ic wil die helle gaen verstoren
 
en verlossen wyf ende man;
 
gaet totter schone fonteyne,
 
Maria claer aenschine,
 
en segt hair wat ick meyne.
 
 
 
Laet ons, enz.
[p. 1853]
 
4.
 
‘Gruet si my vriendelike,
 
die suete, suver iuecht,
 
ende segt hair blidelike
 
si mach wel syn verhuecht;
 
want si, en el nye gheyne,
 
Gods moeder moet si syn;
 
ic bin met haer ghemeyne.’
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
5.
 
Al binnen Nazarette
 
quam denghel Gabriel
 
ende sprack totter fioletten
 
mit sueten woerden snel:
 
‘God gruet u, maghet reyne,
 
vol gracien is u aenschine,
 
God is met u alleyne.
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
6.
 
‘By u sal noch becliven
 
dat Adam heeft ontvryt,
 
want boven alle wiven
 
sidi ghebenedyt;
 
ghi salt ontfaen een greyne
 
in uwer herten scryn,
 
des vaders soen alleyne.’
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
7.
 
Si sprac oetmoedelicke:
 
‘hoe soude dat comen by?
 
ick en kende sekerlike
 
noyt man; het wondert my,
 
dat ic, en el nye gheyne,
 
Gods moeder soude syn;
 
myn herte wert cout als steyne.’
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
8.
 
Die enghel sprac tot hare:
 
‘o waerde suver maecht,
 
en weest in ghenen vare;
 
tis wonder dat ghi claecht,
 
want ghi sult sonder pyne
 
baren een kindekyn
 
ende bliven een maghet reyne.
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
9.
 
‘Die heilige gheest sal comen
 
in u, wel suete wyf,
 
ontfaet doer onse vrome
 
in u al smenschen lyf;
 
hi wil ons alle ghemeyne
 
verlossen wter pyne
 
met sinen bloede alleyne.’
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
10.
 
Die maghet hair conforteerde
 
in dat haer denghel seit,
 
Gode si respondeerde:
 
‘oec sie, ic bin bereit;
 
in uwen woerden alleyne
 
set ick den wille myn,
 
siet hier Gods dierne cleyne.’
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
11.
 
Die enghel schiet van hare;
 
Maria bleef bevrucht;
 
al sonder pyne oft vare,
 
oft sonder herten sucht
 
baerde si, die suver reyne,
 
den hemelschen drochtyne,
 
des vaders soen gemeyne.
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
12.
 
Gheloeft so moet si wesen
 
nu ende in alder tyt;
 
bi hair wi syn ghenesen,
 
si bracht ons groot yolyt;
 
o waerde maghet reyne,
 
des sondaers medicyne,
 
bidt voer ons allen ghemeyne.
 
 
 
Laet ons, enz.

1, 4 = in de menschelijke gedaante. - 2. Met deze strophe sluit de lezing te vinden in het Hs. van Meerman. - 2, 2. t.: den maghet, d.i. die + het pronomen

[p. 1854]

en, dien. - 2, 3. lancken, waaruit Fr. flanc, zijde. - 4, 1. si is accusatief. - 4, 4. t.: si moch wel syn verblyt. - 4, 5. si en el nye gheyne, zij en geene andere. - 5, 3. totter fioletten, tot de violette. - 6, 1 en 2: Door u wordt nog goedgemaakt wat Adam heeft verdorven. - 6, 5. greyne, korrel, kern, de keur van iets, het liefste, het voortreffelijkste. - 6, 6. t.: hertzen scryn; scryn, kast. De zin is: in 't binnenste van uw hart. - 6, 7. soen, zoon. - 7, 5. Zie 4, 5 en vgl. met deze strophe Een dev. en̄ prof. boecxken, nr. 110, bl. 137, str. 3 van het lied: ‘Een maechdeken wtvercoren’. - 9, 3. doer onse vrome, tot onze baat. - 9, 4. t.: in u als menschen. - 10, 1. Hs. van Meerman: ‘Die maecht doen consente[e]rde. - 10, 4. t.: oec si. - 10, 7. dierne, deerne, maagd, dienstmaagd. - 11, 6. drochtyne, Heer. - 12, 6. t.: medicyn.

B.

 
Laet ons met herten reyne
 
loven dat suete kindekijn;
 
het brinct ons uter weyne.
 
 
 
1.
 
Die vader van hierboven
 
sprac sinen ingel an:
 
‘ic wille die helle scoren,
 
verlossen wijf ende man;
 
gaet wech toter fonteynen,
 
Mariën claer aenschijn,
 
ende segt haer wat ic meyne.
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
2.
 
‘Gruet my wel vriendelike,
 
die suete, suver juecht,
 
ende segt haer blidelike,
 
si mach wel sijn verhuecht;
 
want si, ende el negeene,
 
Gods moeder moet si sijn.’
 
..........
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
3.
 
Al binnen Nazarette
 
quam dingel Gabriël,
 
hi gruete die violette
 
met suete woerden snel:
 
‘God gruete u, suver reyne;
 
vol gracien es u schijn;
 
God es met u gemeyne.
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
4.
 
‘Bi u soe sal becliven
 
dat Adam heeft ontvrijdt;
 
want boven alle wiven
 
sidi gebenedijt;
 
ghi selt ontfaen een greyne
 
in uwer herten scrine,
 
ende bliven een maget reyne.’
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
5.
 
Si sprac oetmoedelike:
 
‘hoe soude dat gescien?
 
en kinde sekerlike
 
noyt man; des wondert mie,
 
dat ic, ende el negeyne,
 
Gods moeder soude sijn,
 
mijn herte es cout als steyne.’
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
6.
 
Die ingel sprac tot hare:
 
‘o weerde, suver maecht,
 
en sijt in genen vare;
 
hets wonder dat ghi claecht,
 
want ghi selt sonder peyne
 
baren een kindekijn,
 
ende bliven maget alleyne.
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
7.
 
‘Die Heilege Geest sal comen
 
in u, wel suver wijf,
 
ontfaen, tot onser vromen,
 
aen u menschelijc lijf;
[p. 1855]
 
hi wilt afdwaen die bleyne,
 
verlossen uter pine
 
alle sine vrienden gemeyne.’
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
8.
 
Die maecht haer conforteerde
 
in dat haer dingel seide,
 
ende si respondeerde:
 
‘tot Gode benic bereit;
 
na uwen woerden reyne,
 
stellic den willen mine,
 
siet hier Gods deerne cleyne.’
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
9.
 
Die yngel sciet van daer;
 
Maria bleef bevrucht;
 
sonder wee oft vaer,
 
oft sonder herte versucht,
 
baerde die edel, suver greyne
 
den hemelschen drochtijn,
 
des Vaders Sone alleyne.
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
10.
 
Ons es een kint geboren,
 
een sone gepresenteert,
 
hi comt die helle scoren,
 
als mensche gefigureert.
 
Hi wilt ons alle gemeyne
 
verlossen uter pine,
 
met sinen bloede alleyne.
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
11.
 
Dies mogen wi wel dancken
 
der maget, diene droech
 
in haer wel suver lancken;
 
die dracht haer niet en verwoech.
 
Nu laet ons, groot ende cleene,
 
loven die maget fine;
 
si brenct ons uter weyne.
 
 
 
Laet ons, enz.
 
 
 
12.
 
Gelooft soe moet si wesen,
 
nu ende in alder tijt;
 
bi haer sijn wi genesen,
 
ende bracht in dit jolijt;
 
o weerde, suver reyne,
 
des sondeers medecine,
 
bidt vor ons gemeyne.
 
 
 
Laet ons, enz.

1, 3. scoren; in de andere lezingen: storen. - 5, 3. ick bijgev. - 7, 5. Bleyne, met de figuurlijke beteekenis van schande, smet (C. Lecoutere).

Tekst.

A. Bäumker, Niederl. geistl. Ldr., Vierteljahrsschrift 1888, nr. 48, bl. 249, naar het Berlijnsch 15de-eeuwsch Hs. 8o 190, hierboven weergegeven.

B. C. Lecoutere, Middelnederl. geest. ldr., in Leuvensche bijdragen, Antw. III (1899), bl. 58 vlg., nr. 8, naar een Hs. van het einde der XVde of het begin der XVIde eeuw, ter ‘Bibliothèque nationale’ te Parijs, zonder wijsaanduiding. De uitgever doet opmerken, dat de strophen, die in de meeste overige lezingen aan het begin komen, werkelijk beter passen aan het slot. De hierna vermelde lezing van het Hs. 1042 van Meerman, die aanvangt met str. 1 van A, sluit met de strophe: ‘Des moeghen wi wel dancken // die moeder’, enz.; al de overige ons bekende lezingen hebben denzelfden aanvang en hetzelfde slot als A.

Verder wordt de tekst gevonden in: Dit is een suverlijc boecxken, Antw. 1508, nr. 2, [bl. 12], 9 strophen, met enkele varianten, str. 1-8, 10 en 12 van A; herdrukt door Dr. J.G.R. Acquoy, Kerstliederen en leisen (Verslagen en mededeelingen der K. Academie van Wetensch. Afd. Letterk., 3de reeks, dl. IV, 1887, bl. 368; die het lied aanhaalt als voorbeeld van leis (beurtzang met solo en koor). - Hs. nr. 1042 van

[p. 1856]

Meerman (na 1525), thans nr. 2631, 2de serie, der K. Brusselsche Biblioth., lied nr. 61, 10 strophen, met betrekking tot A in deze volgorde: 1, 3-8, 11, 10, 2; - Een dev. en̄ prof. boecxken, Antw. 1539, nr. 226, uitg. D.F. Scheurleer, bl. 258 en aant. bl. 333, met eenigszins jongere spelling, in den grond geheel en al dezelfde tekst als A; herdrukt door Dr. Acquoy, Middeleeuwsche geest. liederen en leisen, 1888, nr. 214, bl. 48, aant. bl. 56; - Dit is een schoon suyverlijck boecxken (geest. goedk. Antw. 1570), uitg. Amst., Corn. Claesz., z.j., bl. 6 vo, nog jongere spelling, zonder str. 9; - Het hofken der geestelycker liedekens, Loven 1577, bl. 8, sluit zich aan bij Een dev. en̄ pr. b., echter zonder str. 9 en 11 van A; - Veelderh. Schrift. leysenen, Antw., kerk. goedk. 1587, sign. A 7 vo, 11 str.; - Het prieel der gheest. melodie, Brugghe, 1609, bl. 83, ‘op de wyse alsoot beghint’, 10 str.; - Parnassus, dat is den Blijen-bergh, Antw. 1623, bl. 135; - Theodotus, Het Paradys der geest. en kerck. lof-sanghen (1621), Antw. 1648, bl. 62, 4 str.; - Den geest. nachtegael, Antw. 1634, I, 180, 12 str.; - Den blijden-wegh tot Bethleem, Antw. 1645, bl. 6; - Den gheestelycken speelwagen, Antw. 1671, bl. 5; - Oude en nieuwe lofzangen, Amst. 1740, bl. 37, ‘stemme als 't begint’, 11 str.

Aangeh. als stem: Catholijck sancboeck (later verschenen als: Gheest. harmonie), Embrick (1620); uitg. zonder titelblad (1633?), bl. 24, voor: ‘Met eenen soeten schal // nu frolick singet al’; - Bolognino, Den gheest. leeuwercker, Antw. 1645, bl. 82, voor het lied: ‘Laet ons met vreught beghinnen // 'tkinneken te loven en te minnen’.

Melodie

Bäumker, t.a.p., hierboven weergegeven. - Naar dezelfde bron herdrukt door Dr. Acquoy, Middeleeuwsche geest. ldr. en leisen, t.a.p.; - Een dev. en̄ pr. boecxken, t.a.p., zelfde melodie doch onduidelijk tengevolge van den druk; - Het prieel, t.a.p.:



illustratie

[p. 1857]


illustratie

 
Laet ons met her - ten rey - - - ne/
 
Lo-ven dat soe - te kindeken cley - ne/
 
Het brengt ons wt den wey - - - - ne.
 
Ons is een kint ge - bo - ren
 
Een So - ne ghe-pre - - - sen-teert/
 
Hy comt die hel - le ver - stoo - ren
 
Als men-sche ghe-fi - - - gu-reert.
 
Hy comt ons al ghe - mey - - - ne
 
Ver-los-sen wt - - ter py - ne
 
Met zij - nen bloed' al - ley - - - ne.

Zoowel als deze laatste zangwijs, hebben de lezingen voorkomende bij Theodotus en in Den geest. nachtegael, versieringen die men in de 15de-eeuwsche lezing niet aantreft. - In het Brusselsche beiaardboek van 1648 vindt men, ‘voor Kersmisse’, onder de benaming: ‘Laet ons met herten reyne’, de bijna niet meer te herkennen melodie medegedeeld door Edm. Vander Straeten, La musique aux Pays-Bas, V (1880), bl. 25:



illustratie

Eene variante van het refrein doet zich voor in de onderstem van eene tweestemmige bewerking medegedeeld door W.P.H. Jansen, in Tijdschr. der Vereenig. voor N.-N. mzgsch., IV (1894), bl. 145, naar een Hs. gevoegd bij een zangboek van 1609, van het Amsterdamsche Begijnhof:



illustratie

 
Laet ons met har - ten rey - - ne
 
lo - ven dat soe - te kin - de - ken cley - - ne;
 
het brenght ons uu - ter wey - - ne.

Een ‘Praeludium voor Laet uns met herten reyne, van Jan Bull Dr.’, en een ‘Orgelsatz anonym. Laet uns’, enz., komen voor in het Hs. 23623 van het Britsch Museum te Londen, een ‘Virginal resp. Orgelbuch in 4o, 1628 geschrieben und zwar in den Niederlanden’. Zie Henry Davey, in Monatshefte für Musikgeschichte, XXXIV (1902), bl. 93 vlg.

prepostterug  begin  verder