|
|
|
| |
| | | |
De appelaer.
Jantje sprak tot zynen vader,
‘Zie dien appelaer vol vruchten;
Vader lief, wat lekkerny!
Goed!.. 'k zie in de hage eene oopning;
Klauterde ik op d'appelaer,
Plukte ik 't ooft, zoo lieflyk blozend,
Niemand zoude 't zien: niet waer?’
‘Gy bedriegt u, zeî de vader;
Hy zou 't zien, die alles ziet -
Alles weet, ook wat wy denken;
Jantje, zeg: kent gy hem niet?’
‘Vader, ja, 't is God die alles,
Alles zien, en weten kan.’
Nauw had Jantje dit gesproken,
Vóór hen beide stond een man.
| | | |
Door de hage straks verborgen,
Zeide hy, met gul gezicht:
‘'t Eerste woord van uwen vader,
Kind, herriep u tot den pligt.
Waert ge door de haeg gekropen,
U bedreigde een groot gevaer.
Gy hadt u een been gebroken:
'k Wil u loonen.’ Hy ging henen,
Plukte van den schoonen stam,
Tot hy met de lekkerste appels
Toen sprak vader, na de kleine
Zyne erkentnis had betoond:
‘Kind, geen kwaed blyft ongewroken,
En geen goed blyft onbeloond.’
|
|
|
vorige
