|
|
|
| |
| | | |
Kinderwensch.
Had God een bietje my gemaekt,
Met ligte kleine vlerken,
Ik zou, wanneer de lente naekt
En 't geurig bloemeken ontwaekt,
'k Zoude ieder morgen lief en klaer
En vliegen hier, en vliegen daer,
En uit de bonte bloemenschaer
Een schat van honig putten.
Ik zou dit kostelyke zoet
En, even als de ryke doet
By welbesteden overvloed,
Vertroostte ik schaemle lieden.
| | | |
Maer God heeft my een kind gemaekt,
Die God, voor wien myn hartje blaekt,
Gebiedt dat luiheid zy verzaekt
Door 't kindje, mede aen 't werken.
Dat wil ik, zynen naem ter eer,
Ik wil aen hunne les en leer
Gehoorzaem zyn, en immermeer
Naer 's Heeren wet my voegen.
Is 't honigmaken my ontzeid,
God schonk, by vele gaven,
My 't daeglyksch brood vol liefdrykheid,
En 'k mag een armen mensch die schreit,
Schoon maer een kind, al laven.
|
|
|
vorige
