Gij zaaidet, en gij ziet den akker aan,

Die leeg en donker ligt en niet wil baren

En uwe oogen worden moede, en staren:

Het zaad lijkt in den uitworp reeds vergaan...

 

Ontwaakt! Ontschudt u, Zaaier, alle waan!

Wéét: hij, die al te snel het koorn wil garen,

Als loon voor de eerste breede zaai-gebaren,

Heeft nimmer gronden van een ban ontdaan!

 

Millioenen krachten moeten in den schoot der

Aarde ge-bed zijn, willen wij den dood der

Onvruchtbaarheid. En kracht heet: hàrte-bloed.

 

Wat telt één zaad, wat tellen honderd zaden,

Als over duizenden het noodlot woedt?

Wrocht! En de rijkste oogst wacht op uw daden!