Weerloos sta ik in de vlam en

Ken geen spreuk, die haar bezweert.

't Vuur laait voort langs tak en stam en

Heeft ook mij weldra verteerd.

 

Duldend, weet mijn mond te zwijgen,

Want geboorte is blijde pijn

En wanneer de tongen nijgen

Zal uit d' asch ik opwaarts stijgen

En hernieuwd en blinkend zijn.