De fakkel gaat van vuist tot vuist -

Als één haar aan den dood ontreet

Omklemt haar straks een andere hand.

De vlammende estafettenloop

IJlt verder...

 

De tijd verstroomt en niemand vraagt

Hoe lang een man de fakkel voert.

Slechts dat zij rein en lichtend laait

En dat in haar een hart mee brandt

Verlangt men.

 

Zoo dragen nu ook ik en gij

De fakkel naar het verre wit

En rennend hoeden wij haar vuur.

In 't donker vòòr ons wachten reeds

De andren!