Immer zullen er Geteekenden zijn,

Die, alle geluk verzakend, ten Offer schrijden

En zelve het Offer zijn.

 

Hun ziel staat zwaar van Verlangen en menigwerf wel klimt hun klagen

Omhoog tot den God van de Dagen en van de Nachten.

Hun handen verdorden in den gloed der Begeerte.

 

Dan is daar de Nacht, die hen roept en zijn Merkmaal

Schroeit op hun voorhoofd en in hunne zíel en hun hàrt,

En zij verstònden en kennend de Boodschap

Begaven zij priesterlijk zich in de maatlooze Stilte

Der Eenzaamheid, en hel, en gestreng stond hun blik en

Zij zwoeren het lachen af en voelden diep in zich wegen

Den Last van het Goddelijk Geschenk.

 

Ver van het ijdel gedreun der wereld beidden

Hartstochtelijk zij het geheimvolle lied, dat ìn hen

Ontwaken ging en geheel hen vervulde. Gelouterd

In heiligen Strijd en heerschend nu over de hongerige

Machten der Hebzucht, ontvingen ootmoedig zij Gods

Voor eeuwig bindende wijding. Profeten en Daders,

Verscheen hun gestalte in het land, dat leeg en verdorven

Daar lag in den morgen en wachtte op hun Komen. En zij

Brachten het stil hun groet en begonnen hun Taak.