Eenzaam staat hij in den nacht

Met den heiligen last beladen

En denkt het verleden: de wacht

Der doode kameraden.

 

Hij ervaart hoe iemand hem tegentreedt:

Een soldaat in den dood ontweken,

Eén, die het wrangste doorleed.

En zacht hoort hij spreken:

 

Kameraad!

 

Slechts dit klein woord alleen.

Zij zwijgen en staren.

Eerst bij het morgen-waren

Glijdt de doode - een schaduw - heen.