Wij tijgen aldoor den eenderen gang

Dag op dag,

En de uren zijn leeg en zij lijden zoo lang

Dag op dag,

En de morgen is grauw en de avond weegt zwaar,

Onze rijkdom heet Zorg en wij sleepen haar

Voort, immer voort en zij mint ons maar

Dag op dag.

 

Een enkele gedachte koesteren wij nog

Dag op dag,

Wij willen niet rusten en moeten het toch

Dag op dag,

En de arbeid wordt waan en de vuren zijn dood

En de schouders krommen zich onder den nood

En toch willen wij slechts ons arm beetje brood

Dag op dag.