Tranen hebben onze oogen gewasschen.

Hoort, Heeren, hoe het daar dreunt en kraakt!

Van ons alleen komt dit bliksemen en bassen:

Wij, Duitsche boeren, zijn eindlijk ontwaakt!

 

Wij staan niet stom meer op onze akkers,

Vermoeiden als voor een eeuwigheid:

Wij rijen schouder aan schouder als makkers,

Grijpen in 't wervelend rad van den tijd!

 

Nu heeft ook de laatste van ons begrepen

Den zwendel, dien gij aan ons bedreeft:

Hoe al uw woorden, hoe fijn ook geslepen,

Met duizend leugens waren doorweefd!

 

Thans, Heeren, het afscheid, als nimmer blijer...

Maar hoedt u voor onze eeltige hand!

Aanmerkt u: De oude Florian Geyer,

Florian Geyer is weer in het land!