11 februari 1919

Minnebrieven is een onuitgegeven stuk van E. in drie bedrijven dat op 4 mei 1917 werd opgevoerd door N.V. Het Tooneel o.l.v. Willem Royaards. Bij de première speelde niet Royaards, maar de acteur Vrolijk de rol van prof. Hoogwede; daarna - en met name in Den Haag - nam Royaards de rol over en maakte er inderdaad volgens verschillende beoordelingen een kunstmatige, hese figuur van. De opvoering waarvan hier sprake is, is die van de bewerking in twee bedrijven, welke onder regie van Anton Verheyen op 3 februari 1919 werd gespeeld in Den Haag voor Oefening.

11 Februari 1919 den Haag

 

Amice,

 

Daar ik de N Rotterdammer nooit lees, weet ik niet wat er in heeft gestaan over Minnebrieven. Ik zal er ook niet naar gaan zoeken. De opvoering onder leiding van Verheyen was zeer dun. Iedereen had zijn best gedaan; maar dat kan geen ontbrekend talent goed maken. De geschiedenis van het stuk is de volgende geweest:

Jaren geleden vroeg Royaards mij eens schriftelik om een stuk. Hij beweerde toen veel te verwachten van samenwerking met de auteur. Een poosje later zond ik hem Minnebrieven in 3 bedrijven. Hij verhief het stuk in de wolken; maar toen hij mij de rolverdeling zond, vond ik die allerverkeerdst. Ik schreef hem dit en kreeg ten antwoord: ‘ik heb mij tot regel gesteld geen stuk van een Nederl. auteur op mijn repertoire te nemen, dan nadat hij bij voorbaat verklaard heeft het geheel eens te zijn met mijn rolverdeling en instudering’.

Hierop antwoordde ik natuurlik: als dit uw opvatting is van samenwerking, dan acht ik het beter geen repetities bij te wonen. Wij zouden toch maar ruzie krijgen voor niemendal. Had ik wèl repetities bijgewoond, dan zou ik bij tijds gemerkt hebben, dat er veel langdradigheden waren in dit stuk. Het viel. Oorzaken: de verkeerde rolverdeling; de langdradigheden en het alleronzinnigste spel van Royaards zelf. R maakte de hoofdpersoon (een professor) tot een schorren dwaas en hij gaf als reden op dat de man zielsziek was. Tegen deze logika was ik niet opgewassen. Tans heb ik het stuk belangrijk besnoeid en de beide laatste bedrijven omgewerkt tot één. Daarvan heeft de kritiek natuurlik niets gemerkt. Die schreef over: de opvoering van het bekende blijspel Minnebrieven.

Gelukkig is mijn minachting voor alle menselike oordeelvellingen hoog genoeg gestegen om me voor alle blaam en lof volkomen ongevoelig te maken.

In de weinige jaren, die ik nog te leven heb, denk ik het mensdom te laten ... kletsen.

Intussen blijf ik:

 

tt

Marc: Emants