Een waaier van geduld waarin

het waait,

een witte pauw met ogen op

de einder, trillende triomf

tot in de palmen van haar schuim.

 

Verliest haar oog aan kleur, betrekt

de lucht, zij vlucht in wit, fel licht

zij op waar zij in spindrift zich

op golven neergeschreven heeft.

 

Zij geeft het strand te drinken uit

haar veren, wringt haar ogen om

zwart steen omhoog, spoelt schoon en valt

breeduit in slaap bij deining die

zich naar haar deinen voegt zover

het lopen strekt van kust tot kust.