Dichtwerken


auteur: P.A. de Genestet


bron: P.A. de Genestet, Dichtwerken (ed. C.P. Tiele). Gebroeders Kraay, Amsterdam 1869  


verantwoording

inhoudsopgave

doorzoek de hele tekst


downloads



DBNL vignet

[p. 29]

Jong-Hollandsch Binnenhuisje.

 
's Wintersavonds houd ik mij
 
In mijn bezig leven
 
Graag, als 't mag, een uurtje vrij;
 
Zoo van zes tot zeven,
 
Dan is 't vroolijk woonvertrek
 
Vol gezelligheden;
 
Nieuwspapier en boekenrek
 
Laat ik meest met vreden;
 
En genietend staar ik om,
 
Met mijn dank verlegen,
 
In het dierbaar heiligdom
 
Van mijns Heeren zegen.
 
 
 
Alles stemt er vroom en blij,
 
Kleuren, tonen, beelden,
[p. 30]
 
Al uw zoete poëzij
 
Kleine levensweelden!
 
Praalziek was ik nimmermeer,
 
't Rijmt niet met mijn zeden;
 
Ik benijd geen mensch zijn eer,
 
Geld noch heerlijkheden;
 
Maar ik ben 't gezelligst dier,
 
En zie! mijn vriendinnen
 
Stichtten mij een kluisje hier,
 
Stemmend ziel en zinnen.
 
 
 
't Leven is mij lief en waard
 
In dat hartlijk uurtje,
 
Levenslustig in den haard
 
Knapt het knettrend vuurtje;
 
Bij der vlammen heldren gloed
 
Schept men fantazietjes,
 
Neuriet, stillekes en zoet,
 
Ras vergeten liedjes;
 
Allervriendlijkst begeleid
 
Door het lief geluidje,
 
't Liedje der gezelligheid,
 
Uit het stoomend tuitje.
 
 
 
Poëzie schuilt overal,
 
Overal, mijn vrinden!
 
't Is de vraag maar, wie haar al,
 
Wie ze niet kan vinden.
 
Menig schilder heeft geen oog
[p. 31]
 
Voor een binnenhuisje
 
'k Weet poëten duf en droog,
 
In hun smaakloos kluisje,
 
Menig boezem blaakt alleen
 
Voor het hoogverheven' -
 
Mij trekt alles, groot en kleen,
 
In dit lieve leven!
 
 
 
Doch, mijn kleintjes! gij het meest,
 
Springende gedichtjes,
 
Tintelend van leest en geest,
 
Aangebeden wichtjes!
 
U ook moet deez' avondstond
 
Allermeest behooren,
 
U, mijn oudste, zacht en blond,
 
Lieflijke eerstgeboren!
 
U, mijn jongste, dwaas en blijd,
 
Pittig donkerbruintje,
 
Die voorwaar geen schaduw zijt
 
In ons levenstuintje!
 
 
 
Haalt uw schatten voor den dag!
 
Zal ik u een toren
 
Bouwen, dien we met één slag
 
Schaatrend weer verstoren?
 
Moet ik ook, al wederom,
 
't Beestenspel verklaren?
 
Leeuwgebrul en beergebrom
 
Pogen te evenaren?
[p. 32]
 
Wilt gij met de komenij
 
Of de zuurkraam spelen?
 
Wat zal 't wezen ‘nu ereis’?
 
Mij kan 't, heusch, niet schelen.
 
 
 
Niets van alles! - Half tevreê
 
Komt men vleiend nader.
 
't Liefste speelgoed van mijn twee,
 
Dat's haar jonge vader
 
Als zoodanig meer geliefd,
 
('k Zeg het zonder jokken,
 
Schoon 't mijn eigenliefde grieft)
 
Dan - de doos met blokken!
 
Meer dan 't wilde beestenspel
 
Zelfs, trots aap en beeren!
 
Van uw kindren kunt gij wel
 
Eenige' ootmoed leeren!
 
 
 
't Speelgoed dan wordt nu met list,
 
Vleien, plagen, lokken,
 
(Kinderliefde is egoïst!)
 
Naar den vloer getrokken.
 
En daar vangt je 't leven aan!
 
Lustige oogjes gloeien,
 
Mondjes, handjes, voetjes gaan,
 
Bij het rustloos stoeien!
 
'k Geef mij aan uw armpjes prijs,
 
O mijn krullebollen!
[p. 33]
 
'k Laat, naar koninklijke wijs,
 
't Volkje met mij sollen.
 
 
 
Moeders oog staart, vroom en zacht,
 
Op het dwaas tooneeltje;
 
Ik geloof wel, daar ze lacht,
 
Dankt ze voor haar deeltje.
 
Ik geloof wel, zij geniet
 
(Schoon haar de ooren tuiten!)
 
Meer dan, eens, bij 't smachtend lied,
 
Dat ons streelde, buiten,
 
Als wij samen hand in hand,
 
Aan zijn toon gekluisterd,
 
Dwaalden door het droomenland,
 
Daar men dweept en fluistert.
 
 
 
Half gebluscht is 't eerste vier,
 
Purpren koontjes blozen!
 
Op het wild gegier, getier
 
Volgt een zoet verpoozen.
 
Dan, bekomend van 't gejoel,
 
Onder duizend grappen,
 
Zitten we in den grooten stoel,
 
Alle drie te snappen.
 
'k Word beloond soms met een keur
 
Geestige gedichtjes,
 
Al te maal van Goeverneur,
 
Lievling onzer wichtjes.
[p. 34]
 
Zeven uren slaat de klok;
 
Weelde moet niet duren;
 
En mijn kippen gaan op stok
 
Klokke zeven uren!
 
Liefde wenkt en niemand dwingt
 
Om te blijven hangen;
 
De oudste noch de jongste zingt
 
't Liedje van verlangen.
 
Slechts mijn hart, vol zaligheid,
 
Stemt het voor de' Algoede,
 
Die mij al dit heil bereidt,
 
Die ons huis behoede!
 
 
 
Om dees vroolijke avondrust
 
In Zijn gunst te smaken,
 
Wil ik, al mijn dag met lust
 
Werken, zorgen, waken; -
 
(Is 't niet voor het daaglijksch brood,
 
't Is om 't brood des levens,
 
Dat slechts de arbeid klein en groot
 
Schenkt, met vreugde tevens!)
 
Wil ik onvermoeid en trouw,
 
Kleine kruisjes dragen,
 
Die mij God óók schenken wou
 
In Zijn welbehagen.
 
 
 
Wat mij toch daar buiten grief
 
In 't aandoenlijk harte,
 
Immer bij ons huislijk lief
[p. 35]
 
Bloeit weêr troost voor smarte.
 
Wat me ook treurig tegenviel
 
In deze aardsche dreven,
 
Niet de reinste droom der ziel,
 
't Zoet van 't huislijk leven!
 
Niet de weelde en 't rijk genot
 
Dat uit kinderoogen
 
Straalt - ten trooste in 't menschenlot,
 
Vrede, zegen, licht van God,
 
Glimlach uit den Hoogen!

D. 1857.