Dichtwerken


auteur: P.A. de Genestet


bron: P.A. de Genestet, Dichtwerken (ed. C.P. Tiele). Gebroeders Kraay, Amsterdam 1869  


verantwoording

inhoudsopgave

doorzoek de hele tekst


downloads



DBNL vignet

[p. 72]

Komen en Gaan.

 
Daar is een tijd van komen,
 
Daar is een tijd van gaan:
 
Dat hebt gij meer vernomen,
 
Maar hebt gij 't ook verstaan?
 
 
 
O wie het mag doorgronden,
 
Dat spreekwoord zoo vol zin,
 
Die kent der Liefde wonden,
 
De weelden van de min.
 
 
 
Dien mochten oogenblikken
 
Soms uren wreeder pijn,
 
En uren van verkwikken
 
Soms als sekonden zijn.
[p. 73]
 
Die heeft met bevend schromen
 
Vaak in zijn luistrend hart
 
Een lieven tred vernomen,
 
Vernomen uit de vert';
 
 
 
Maar liet ook vele reizen
 
Zijn ziele bij zijn schat,
 
En ging die spreuk bepeizen
 
Stil op zijn eenzaam pad.
 
 
 
Die heeft in 't zoete leven,
 
Vol leed en lieflijkheid,
 
In jonkheids rijke dreven
 
Genoten en - geschreid;
 
 
 
En in zijn stiller harte
 
Zich reeds een schat vergaêrd
 
Van weemoed, liefde, smarte,
 
Dien hij getrouw bewaart.
 
 
 
Die weet, wij armen boeten,
 
Wij boeten wreed en snel,
 
Vast menig lief ontmoeten
 
Met menig lang vaarwel.
 
 
 
Die ziet ook, in zijn droomen,
 
Langs schemerende paên,
 
Soms vrienden wederkomen,
 
Die ver zijn weggegaan.
[p. 74]
 
Die treurt om Lenteweelden,
 
Maar jaagt niet meer vooruit,
 
Als toen zijn vingren speelden
 
In 't haar der blonde bruid.
 
 
 
Die denkt, sinds enkle jaren,
 
Bij 't komen van het groen,
 
Aan 't vallen van de blaêren
 
In 't stemmende saizoen.
 
 
 
En in de najaarsvlagen,
 
In 't dwarlen van de blaên,
 
Hoort hij een stemme klagen
 
Van komen en van gaan.
 
 
 
Die blikt soms lange, lange
 
Terug in zijn weleer,
 
En 't wordt hem bange, bange
 
En 't leven buigt hem neer.
 
 
 
Hij peinst: nog pas gekomen,
 
Pas gistren, en zoo veer
 
Reeds op de snelle stroomen
 
Van 't wondre, diepe meer?
 
 
 
Hij voelt zijn moeders kussen
 
Nog gloeien op zijn wang,
 
En hoort al ondertusschen
 
Een dierbren wiegezang.
[p. 75]
 
Hij ziet zich zelven stoeien
 
Met knapen op het duin,
 
En reeds - zijn kindren groeien
 
En bloeien in zijn tuin....
 
 
 
En midden in den zegen,
 
De trooste van zijn God,
 
Stroomt hem de weemoed tegen
 
Van 't wisslend menschenlot....
 
 
 
Daar is een tijd van komen,
 
Daar is een tijd van gaan....
 
Dat hebt gij meer vernomen,
 
Maar hebt gij 't al verstaan?
 
 
 
O, wie het mag verklaren
 
Dat spreekwoord, zoo vol smart,
 
Die leefde luttel jaren,
 
Maar leefde met zijn hart.
 
 
 
Die voelt van al dat komen,
 
Dat komen en dat gaan
 
Van menschen, dingen, droomen,
 
Zich moê en onvoldaan;
 
 
 
En zoekt met sterk verlangen
 
Naar Een, die komt en - blijft,
 
Wien hij aan 't hart kan hangen,
 
Waar alles henen drijft.
[p. 76]
 
Die weet een klok van scheiden
 
Luidt rustloos door het dal,
 
En leerde zich bereiden,
 
Bereiden voor 't geval.
 
 
 
En haakt met alle vromen
 
Naar 't oord, waar vroeg of laat
 
Weer allen samenkomen
 
En niemand henengaat.