Dichtwerken


auteur: P.A. de Genestet


bron: P.A. de Genestet, Dichtwerken (ed. C.P. Tiele). Gebroeders Kraay, Amsterdam 1869  


verantwoording

inhoudsopgave

doorzoek de hele tekst


downloads



DBNL vignet

[p. 110]

Twee Levensbeelden.

Verzen, geschreven naar aanleiding der bekende plaat: The past and the future.

I.

 
't Lachend oog, vol liefde en licht,
 
't Open harte, rein van zorgen,
 
In den zoeten lentemorgen
 
Staart een blij en blond gezicht.
 
Uit de wonderschoone dreven
 
Van het onbekend verschiet
 
Klinkt een vleiend tooverlied,
 
't Lied van 't jonge leven....
 
Op zijn zachte melodij
 
Wat al beelden en tooneelen
 
Reizen de peinzende ziele voorbij!
[p. 111]
 
Rozengaarden, luchtkasteelen,
 
Kluisjes staêg vol poëzij;
 
Rijke ekipages of ruischende zalen;
 
Zilveren meeren en lachende dalen:
 
Spelende groepjes van schoonheid en jeugd,
 
Groene terrassen, vol leven en vreugd;
 
Fiere onbekenden, die 't maagdelijk harte
 
Groet, uit de verte,
 
Groet met een blos, met een droom, met een zucht!
 
Op de wolkjes, in de lucht,
 
Zoo ze geen heerlijken bruidstooi ziet zweven,
 
Toch, als in bruidstooi, verschijnt haar het leven,
 
Lacht haar de toekomst, zoo rijk en zoo zoet....
 
 
 
O, Schoone Wereld, wees gegroet!

II.

 
't Stil gemoed vervuld van rouw,
 
Als de balling naar zijn Eden,
 
Op de velden van 't verleden,
 
Staart de jongbeproefde vrouw.
 
Stemmen van vervlogen jaren
 
Klagen, somber, in het rond,
 
Als 't geruisch der gele blaêren
 
Over dorren kerkhofgrond:
 
En, haar jonkheid en haar droomen,
 
Wat haar 't wondre leven gaf,
[p. 112]
 
Wat haar 't leven heeft ontnomen,
 
Stijgt weer opwaart uit zijn graf:
 
Liefde, die haar kindsheid streelde,
 
Oude vriendschap, eerste min,
 
Hoogtijdagen, bruiloftsweelde,
 
Vreugden van het jong gezin;
 
Al wat ze eenmaal heeft genoten,
 
Of, in overzaalgen gloed,
 
Aan het kloppend hart gesloten, -
 
Wat haar hart nog kloppen doet!
 
 
 
Toch, niet in deez vredige oogen
 
Dringt een traan van rouw en - spijt,
 
Om uw vreugden, Lentetijd!
 
Die te wreed de ziel bedrogen
 
Toen het uur sloeg van den strijd!
 
Hier, geen hopelooze smarte,
 
Die de schimmen van weleer
 
Wil omarmen, eenmaal weer....
 
Offer van een lijdend harte,
 
Dankend nog voor 't geen vervloog,
 
Rijst haar weemoed, stílle, omhoog.
 
Neen, schoon door den storm verslagen,
 
De eedle ziele zal niet klagen
 
Om de hardheid van haar God!
 
Had haar leven niet zijn dagen
 
Van geluk en van genot,
 
En - wie zal aan de aarde vragen
 
Anders dan het aardsche lot?
[p. 113]
 
Zoo haar bloemen zijn gevallen,
 
Als een lijkkrans, op de baar,
 
Wat verganklijk is voor allen,
 
Moest het eeuwig zijn voor háár?
 
Is de wet niet hier beneden,
 
Dat de Toekomst wordt Verleden?
 
Dat de ziele derven moet?
 
Dat uw beste tranen vloeien
 
Om 't geen meest het hart mag boeien,
 
Om wat schoon is, edel, goed? -
 
Dat de bruidstooi, broos-geweven,
 
Smetloos langer prijkt en leeft,
 
Dan het reinst geluk van 't leven,
 
Dat de hoogste Liefde weeft?....
 
Maar ook - dit ons aardsche strijden,
 
Al ons lieven, bron van lijden,
 
Al ons bloeien en vergaan,
 
Waard een glimlach of een traan,
 
Is 't niet dus van God gegeven
 
Tot een doel van hooger leven?
 
Brengt des Levens diepste smart
 
Niet des Hemels troost aan 't hart?
 
Uit uw wondre kerkhofdreven,
 
Schoon Weleer! o ruischt er niet
 
Ook een zucht, een stem, een lied,
 
Lied des levens, lied der hope?
 
Wijst het graf niet naar omhoog,
 
Meer dan eenge tempelboog?
 
Scheurt zich niet de Hemel open
 
Voor het minnend, weenend oog?
[p. 114]
 
Blinkt niet over 't puin van Eden,
 
Over 't stof van ons Verleden
 
Nieuwe lentemorgengloed....?
 
 
 
O, Land der Toekomst, wees gegroet!

1859.