|
|
|
| |
| | | |
Hy Rees!
Heil, overwinnaer! wees gegroet!
Hoe glanzend is uw zegeprael!
Hoe schittert uwe almagtigheid
En uwer wonden roode strael!
Gy komt al voor den dageraed
Van duizend zielen voorgegaen;
Zy bidden, nauwlyks vrygekocht,
Uw wondre schoone menschheid aen.
De onsterfelyke Godheid lag
Van 't lichaem altyd onverscheên,
Noch liet zy eenen enklen stond
Het dierbaer menschlyk herte alleen.
Met vrygemaekte liefdevlam
Aenbad geheel de zielenstoet,
En Jesum ziende, dachten ze aen
| | | |
Ook Gy verlangdet, Jesus' ziel,
Om 't heilig Vleesch verlangdet Gy
Vol liefde, en zuchttet naer het hert
Dat rustte in uw doorboorde zy'.
Ze aenbaden, toen de schoone ziel
Genaderd kwam by 't rustend lyk:
Het blinkt in 't graf... en vóór hen, zie:
Dáér staet Hy, Jesus, glorieryk!
Knielt neder, neder al wat hoogst
Verheven staet, vol vreugde en vrees;
Want Liefde, o Zonde, is boven, en
't Is uit met u, o Dood: Hy rees!
Hoe, Hemel! klinkt het zegelied
Dat heden 't choor der Englen spreekt;
Toen Hy, verrezen uit het graf,
Gelyk den dagraed henenbreekt.
Van liefde en leed hoe gloei ik thans!
Is 't eerbied dat ik spreke?.. 'k vrees...
En valle neêr, en bidde... en zwyg,
Vóór uw verheerlykt heilig Vleesch!
Zoo blyde tranen ween ik, dat
Myn herte en ziel bezwyken moet;
Ik spreek niet meer, - Gy weet het al:
Gy, overwinnaer, Jesu zoet!
Naer 't Engelsch van Dr Faber.
|
|
|
vorige
