|
|
|
| |
| |
Vijfde uytkomst
Severijn en Goosen uyt.
Ist 't niet een droeve saeck? Daer ben ick weer verdreven,
'k Wil liever dolen gaen dan langher soo te leven.
Compere, gaet maer aen, ick treek in 't selve speur,
405
Geen kroon mij wederhoudt.
| | | |
Al soetjens, niet soo rap, waer wilt ghij henen loopen?
Naer 't landt toe van de Maen, ons wijven daer verkoopen.
Dat moet u sijn gheloont.
Het vinck is al in 't net
Soo werdt het niet verschoont.
Hanneken-uyt werdt uyt sijn huys ghestooten en valt op den thiater.
410
Ghebueren, staet mij bij, help, help, och! sijn dat handen.
Hand-uyt, rap op de been. Wie leert u die almande?
Den duyvel met sijn moer: mijn wijf, dat quaedt ghebroedt.
Komt onder mijn ghebiedt, eer datse u verdoet.
Ick maeck u altesaem Soldaeten, wiens leven
415
Self Vorsten schricken doet, jae, landt en steden beven.
Welaen dan, vat gheweer, want 't is de medecijn,
Waerdeur men sich verlost van alle vrouwenpijn,
Sij roepen alle ghelijck:
Lanck leve sulcken Held, die wij veur Hopman kiesen.
| | | |
Eenieder nemt gheweer en stellen sich aen d'eynde des thiaters.
Jorden, met eenighe liedekens in sijn handt, uyt.
De neringh is bij 't volck. 't Is waer, sprack stijve Merck,
420
En voerde sijne mand' met mossels in de Kerck.
Hier heb ick, hoort wel toe, veel schoone refereynen,
Balladen, liedekens, siet daer, met heel dosijnen,
Al veur een oortje 't stuck: het is den dulle-koop.
Nu, Mannen, rap te beurs, of 'k stel mij op den loop,
425
Doch mits men selden wijn koopt sonder eerst te proeven,
Sal ick hier met mijn goed een luttel tijdts noch toeven.
Opdat elck deur de proef van mijnen mondt verstaet
Hoe het met al 't ghespuys der drincke-broeders gaet.
Jorden singht dit volghende liedt:
Mijn Vaertjes en mijn Moertjes Vrinden,
Dat waeren Draeyers, lochte Gilden,
Dit goetje quam ick al te erven,
Want draey ick niet, soo moet ick sterven,
Daer heb-dij noch wat raers: hoe Beyaerts Ros versmoorden,
430
Van Joffrouw Hellebrandt, hoe sij haer kindt vermoorden,
Van Joncker Severijn en sijne Vrouw Margriet,
Noch van een droeve moort, die onlanghs is gheschiet.
Dit songh ick op de mert, nu lestmael te Dermonde,
De Boeren huylden schier, gelijck de bleyckershonden.
435
Wel heefter niemant lust tot soo een geestigh liet?
Ik bid u, spreekt bij tijdts. Wat hoor ick? niemant niet.
Daer vlieght gheheel het kraem: sa a la desperade,
Waer loopt ghij, Camerade?
Ick soeck Soldaet te zijn.
| | | |
Contant gheeft Jorden een hellebaerd.
Mijn Heer, daer op de handt.
Komt volght mij altemael! maer eerst soo moet ick weten
Waer hun die boose wijfs soo in den dranck vergeten.
Wil ick het segghen, Baes, hoert toe: bij Swerte Lijn,
445
Van daer soo gaet het rot nae Roeland Cabernade,
Die heeft goedt Lovens-bier en koeckxkens met succade.
Men hoort daer een gheraes als in een boere-wacht.
Hier spreckt men achterklap, daer wordt de deughdt veracht.
Des middaghs trecken sij, met schoon robijnsche kaecken,
450
Naer Hanske Rattesteert, of in het Schild van Aken.
Daer suypt men wijn en bier.
| | | |
Eenieder volght mij naer, ick moet dit eens gaen sien.
Sij trecken langhs d'een zijde binne, en komen altemael den anderen kant weder uyt.
Langhs hier leght hunne wegh. Coragie, goede vrienden,
Ghij sult van alle pijn u haest ontslaeghen vinden.
Staet schildwacht, bewaerdt ghij-liên de deur.
Ick stel mij op dees plaets.
Wie komt, dat gaeter deur.
En soo daer vijandt komt, valt dadelijk aen 't tieren.
Seer wel, maer toeft noch wat, ick sien daer uylen swieren,
't Sijn Venus Coppelers, bewaert ghij uwe post.
460
Welaen, soo werdt een Man ten eynde eens verlost.
Siet hier des werelts schrick. Wie staet en niet gaet loopen
Die wordt met dit rapier, jae, met mijn bus deurloopen,
Want mijn kloeckmoedigh hert, dat is van leeuwenaerdt,
Veur Tiger of Tiran het minste niet vervaert.
465
Wat wonder dan dat elck. mij siende, komt te beven,
Die met dit edel stael thien duysend braght om 't leven.
De waepens sijn mij lief, het sweerdt mijn hertenlust,
In 't vechten vind' ick vreughd en droefheyd in de rust.
Ick greep weleer een Reus met dees mijn beyde handen
470
En kliefde hem het hoofdt tot aen sijn haerde tanden.
| | | |
Daer viel het grousam lijf en gaf soo grooten slagh
Ghelijck als in den val een toren gheven magh.
Jae, waer ick maer en kom, daer is het vol beduchten,
En soo ick roep: sa sa. begheeft sich elck aan 't vluchten.
475
Nu om niet leegh te staen (schoon wie het oock benijd)
Doen ick noch eens een proef van mijnen Reuse-strijd.
Daer sal een pickel-block staen met een gheslote kool op.
Mij dunckt ick sien hem daer: sa, hebt gij lust om vechten
Wilt daedelijck op mij dan uwen deghen rechten.
Ick ben, schoon gij mij houd veur een lafhertigh man,
480
Een vrom en moedigh Heldt, die waepens voeren kan.
Ick segghe, waepens, jae, de welck mij zullen kroonen,
En dat wil ick, siet daer, u metter daedt betoonen.
Hij kapt de kool met sijn sabel in twee stukken. Jorden komt op dit gherucht uyt gheloopen.
Ick docht 't was volle strijdt.
Vertreckt, niet naeder, of ghij zijt u leven quijt.
485
Ick ben van hoogher handt tot Sentinel verkoren.
Dies, wie mij wederstaet die is geheel verlooren:
Monsieur, retiré vous, of siet ick los op u.
Jorden loopt binnen.
Maer soet, laet sien, wie daer: o! Sentinel perdu.
Rap, dat sij 't niet ontloopen.
490
O! bloedt, mijn hert beswijckt, wat rat quam daer gheloopen.
| | | |
Wat, kust de rat haer gat, en is het anders niet.
Dat goedt en gheldt hier niet,
Past op het noodigh quaedt.
Al wegh, de deur gaet open.
Elck loopt naar zijne post.
Griet en Agnes uyt.
Dat was seer lecker nat, wij hebben braef ghesopen.
495
Ick hadt de leste pint, die smaeckte mij het best,
Nu moeder, laet ons gaen, een sopje veur de rest.
Wie daer, staet, niet voorder: ghij sult hier niet passéren
En soo ghij loopen gaet, soo sal ick u chargéren:
Het heel Rot komt uytgheloopen.
't Is mijn ghebodt te vraeghen nae hun naem.
't Sijn Toovererssen, Heer, sij sullen ons ontvlieghen.
| | | |
Nemt koorden, bindtse vast.
Sij bindense arm aen arm.
Ghij sult niet meer bedrieghen
Tot niet, soo sult ghij oock in 't uylekot vergaen.
505
Ghij sijt niet wel bedacht, die wijs is laet ons loopen.
Neen, daer is geenen troost voor sulcken volck te hopen.
Veur desen waert ghij ons de aldermeeste pijn,
Maer nu sal uwe straf ons vreughdt en voordeel zijn.
Heer Hopman, met verlof, ick gaen het kot ontsluyten.
510
Nu hoor ick watter schuylt, sij sullen leeren fluyten.
Verheught u, Vrouw Margriet, gij krijght haest laeffenis.
Daer siet de Heerlijckheydt die u verstorven is.
Sij brenghen het kot op den thiater, daer Griet en Agnes met geweldt in ghestelt worden.
Bedwinght u tongh in 't spreken
Of 'k sal u levende doen in de aerde steken,
515
Jae, met dit edel stael deurkerven al u leen,
Nietteghenstaende al u bidden en gheween.
| | | |
Eylaes, bedroefde Vrouw, wat hebt ghij al te lijden
Soo leert men door mijn konst een boose tongh besnijden;
Soo siet men eens ten eynd', oft ick niet dwinghen kan
520
Dat vinnigh noodigh quaedt, die pijnbanck van de Man,
Welaen, stelt hun ten toon, opdat elck magh aenschouwen
Die snoode felle Griet, dat schuym van alle vrouwen.
Ick bidde, laet ons los, vergeeft ons quaedt, Mijnheer.
Peyst dat ons kranckheydt is en onsen eersten keer.
525
De vogels, soo mij dunckt, beginnen schoon te fluyten.
Sij hebben wel gheleerdt, laet ons het kot toesluyten,
Dat sij niet vlieghen gaen. O dats een goude vondt.
Heer Hopman, 'k sagh terstondt, dat ghij dit stuck verstondt.
Ghij sult, vertoeft maer wat, wel schoonder thoonen hooren.
530
Och! ick vergaen als sneeuw! Och! was ick nooit gheboren!
Ey, dat is suyckersoet en wel een gheestigh liedt.
Nu lustigh, noch een reys, van Grietje, deughde niet?
Mijn weerde goede Man, mijn honigh-beck en leven,
Ick bid u, laet ons los, wilt al ons quaedt vergheven,
535
Sa, Vrienden, altesaem, daer past een dansken op.
| | | |
Wij haelen, neven u, al van het selve sop.
Daer wordt achter de gordijnen ghespelt en sij maecken een dans om het kot ofte keef daer de Vrouwen in sitten.
Weynigh tijdt ghedanst hebbende, komteen Trommelslagher uytroepen dat alle Soldaeten te veldt moeten.
Elck past op sijn gheweer, wij moeten naer Grenade
De Mooren wederstaen, welaen 't is ons parade
Och, Severijntje Lief, verlaet mij niet in noodt.
540
Mijn weerde Pofferke, ick sterf, och! ick ben doodt.
Sterft, daer is ghenaed', men sal u leeren smeeren
En ergher als een beest staegh uwen Man tracteeren.
Het was ons misverstandt.
Dat leert ghij al te laet.
Besiet u Vrouwken eens, hoe datse hier vergaet.
545
Is 't dat mijn droef geween u gramschap niet kan blussen,
Soo laet mij voor het lest u soete mondt eens kussen.
Gheveynsde Crocodil, die soo veel leet verweckt,
In wiens ooghen dat de konst van Circe steckt,
Ghij, die hebt uwen Man ghelastert en bespoghen,
550
Door wie dat hij hier is soo schandelijck bedroghen,
Sult voor u boet en straf nu woonen onder d' aerd',
Ghelijck als doet een dier, dat elckeen maeckt vervaert.
| | | |
Doch om niet al te wreedt. of straf met hun te leven,
Soo sal men, nae ses maendt, hun ruymer wooningh gheven,
555
En winnen wij den slagh, tot spijt der Mooriaen,
Ghebiedt ick ieder man weer bij sij Vrouw te gaen,
Opdat die saemenkomst komt eyndelijck te wesen
't Gheheym, dat een boos Wijf kan temmen en ghenesen,
Den middel om een Man t' herstellen in 't ghebiedt,
560
Want, tot elcks onderricht, Bedwongh ick dese Griet.
Den Tamberijn slaet de mars en ieder treckt met sijn gheweer binnen.
EYNDE.
|
|
|
vorige
