[p. 25]
LXXII
Wij zaten met ons vieren
In den tuin van de societeit.
‘Kijk, jongens!’ riep Sand, ‘wat passeert daar
Een eeuwige knappe meid.’
‘Ja,’ zei Kaai, ‘dat 's een pracht van een meisje!
Zoo zijn er geen twaalf in 't land!’
‘Ik hoor,’ zuchtte Haas, ‘ze is in stilte
Geëngageerd met een luitenant.’
‘Wat mankeert je, Paal?’ riep Sand
weer,
‘Je wordt zoo bleek als de dood!
Neem wat dubbelgebeide!’ - ‘Neen, Dundas!’
Schreeuwde Haas, ‘breng gauw een glas rood!’
Wel dronk ik, om Haas te pleizieren,
Het rood uit, - ook smaakte 't wel goed, -
Maar op geen van mijn beide wangen
Herriep het den rozengloed.
Sinds ik weet, dat een luitnant in stilte
Mag bluffen op háár bezit,
Zien mijn vroeggeknakte wangen
Onherroepelijk marmerwit.
