Gekropen is in my, die weygert my de doot.

Te sterven waer my vreucht: dat wilt hy niet gedoogen.

Om dat ick levend' blijf, soo blijf ick in de noot.

V aensicht is de banck daer ick op lig gebonden,

Daer ick op word' gereckt. u soetheyt, u verstandt,

Heeft een mael in mijn hert een machtich vier gesonden,

Dat my altijdt ontsteeckt, en nimmermeer verbrandt.