Zijn handt is wonder vast, hy maeckt een groote wondt,

Hy neemt de sinnen wech. den brandt die sinckt beneden

Tot aen het diepste merch, tot aen des herten grondt.

Hy herbercht self in my, hy heeft my ingenomen,

Hy volchde zijnen pijl als hy de wonde gaf.

Nu blijft hy altijdt vast; want doen hy is gekomen

Te wonen in mijn hert, zijn vleugels waeren af.