[p. 107]origineel
Het knorrige meisje.
Hoor Ceetje; 't is uw schuld! gij klaagt,
Dat u uw Broêr niet mint.
Ik weet, dat gij hem daaglijks plaagt;
Dat past u niet, mijn kind!
Wanneer hij uwen wil weerstreeft,
En 't naar uw' zin niet gaat,
Dan noemt ge uw Broeder onbeleefd,
En zegt, dat hij u haat.
Gij kijft op hem met onbescheid.
Weerstreeft hij uw geraas,
Dan zie ik, dat gij klaagt en schreit,
Hem scheldend voor een' dwaas.
Gij baart u zelve dit verdiet.
Denk, wat hij spreekt of doet,
Mijn Broeder is mijn dienaar niet.
Die altijd zwijgen moet.
