De briefwisseling van P.C. Hooft. Deel 2 (eds. H.W. van Tricht e.a.)


auteur: P.C. Hooft


editeur: H.W. van Tricht, F.L. Zwaan, D. Kuijper Fzn. en Franco Musarra


bron: H.W. van Tricht e.a. (red.), De briefwisseling van Pieter Corneliszoon Hooft (tweede deel). Tjeenk Willink/Noorduijn, Culemborg 1977  


verantwoording

inhoudsopgave

doorzoek de hele tekst


downloads



DBNL vignet

[p. 771]

776 Aen den Heere Caspar Barlaeus

1 Mijn' heere,

 

2 Uwer E geest en 's hemels geest dunken mij speelnoots die zijd' aen2 3 zijd', eeven wijd, eeven hoogh treden, en in alles eene lijn trekken, 4 maekende een vroegh jaer van vejrsen en van vruchten. Hunne 5 handtgift belooft ons vol op van elx; ende willen zij zoo voor,5 6 zonder hun woordt, in den hals, wij zijn geschaepen een' rijken 7 oest daer ujt te, haelen. Groote keur weet' ik echter tussen de7 8 schatten van den eenen en den andren; ende acht meer eenen voet8 9 van UE vejrsen, dan dujzendt ellen van de spargels die hier 10 nevens gaen; hoewel hun geslacht waent de kroon te spannen,10 11 onder alle de lieflijkheden, die de vroolijke lente ujt haeren milden 12 schoot schudt. Zonder knaeghing van gewisse kan ik quaelijk van12 13 U.E. verschillen in gevoelen; ende zoude mij (hadd' ik de kracht) 14 gejrne met blinde gehoorzaemheit uwen oordeele onderwerpen, 15 als die geen' heeter eerzucht heb, dan te moghen speuren, dat mijne15 16 zinnen in de vorm der uwe gegooten waeren. Eevenwel, dat16 17 diergelijke waere, als U.E. mij gezonden heeft, in de kraemen voor 18 een half blank vejl zouw zijn; 't en kan in mij niet koomen: oft de 19 kraemers moeten veigh wezen, oft benauwt om geldt ter keel toe.19 20 Dat U.E. mij te deftigh maelt, om 't oogh op zulke gedichten te20 21 slaen; wat zal ik 'er af zeggen? Meester Dirk Baerentszoon, des 22 vermaerden Titiaens leerling, die mijn' kintsheit heeft ujtgeschil- 23 dert, placht te praeten van driederleij zijn' penseelen, goude, 24 zilvere, koopere; ende hoe hij ijder berichtte nae zijn geldt. 25 Vraeght men ijemandt dier zujrmujlen, zoo staetigh als een' stoep,25

Rarus ques sermo est, et magna libido tacendi,26

27 die niet lachen zouw (zejd' 'er een) al waer 't dat men hem met 28 een' vujst voor zijn' bek smeet; hij zal vonnissen, dat de schilder28 29 dujmkrujdt gerooken, en mij een' goede streek met de goude29 30 penseel gegeven heeft. Lichtlijk ook liet' ik mij 't zelfste voorstaen,30 31 indien ik van dat volk waer. Dan zoo U.E. mij daer voor aanziet,31 32 zij heeft mij, tot noch toe, wel onbekent versleeten. Met zulk eenen32 33 aerdt als de starrekijkers, en Uwer E. gildebroeders den goeder-33 34 tieren Juppijn toeschrijven houd' ik het; ende mij aen de zeden van34 35 Socrates, die, daer 't pas gaf, zoo lustigh een borst als de best van35 36 zijn' makkers was. Die ons de spreuk naeliet,

Benè vivere et laetari,37

38 is ook geen grijnspens geweest. Maer moghen z'al deur voor38

[p. 772]

39 menschen, die de lagh een' eighenschap der menschlijkheit ver-39 40 zaeken? Wijders, belangende 't hanteeren met die staetlijke heeren40 41 Italiaenen en andre, 't welk ik schijne gemaekelt te hebben,41

Latius regnas.42

43 Zij werken in daghhujr om faem; ende moeten, wen 't al wel43 [43a] geslooft is uwsgelijken, als hunne heerschappen, met den hoedt in 44 de handt, achteraen loopen, om betaeling. Een vorst niet, daeren-44 45 boven, die 't recht, zoo verre als ghijlujden, ontwassen is, ende daer 46 ik geen' beter kans aen zaegh', om hem tót quijting zijner schuldt 47 te prangen, dan aen uwsgelijken, in deze stof, bij aldien ghij on- 48 willigh waert. Noch niet hoogh genoegh. Rijk wezen is geene,48 49 rijk worden doorgaends kleene, vernoeght en met luttel te leven 50 de grootste konst, en de naeste trap aen de Godlijkheit die niets50 51 altoos behoeft. Zaeligh U E. die dit van de wijsheit te bet heeft.51 52 Mid<l>erwijle verbiedt zij niet zich van de tijdtlijke haeve te52 53 dienen; veel min zijn' beminde t'omhelzen. Ik heb Uwer E bevel 54 gevolght; Uwer E gelieve mijn' bede te voldoen, kussende met den 55 geest, zoo de mondt geen weêrwerk vindt: ende vastlijk te gelooven55 56 dat zulx den vrouweloozen betaemt, die geen vrouwenhaeter 57 heeten wil; immers zoo vast, dat uwe gunst wort aengebeden,

58 Mijn' heere, van

59 Uwer E

60 Onderdaensten toegedaensten

61 dienaer

62 P C Hóóft.

61 Van den Hujze te Mujden,

62 5en in Bloejmaent, 1636.

 

Scherts en complimenten bij de aanbieding van Hooft's Gedichten in antwoord op de ‘versiculi’ van Barlaeus (774). Lof van de vrijheid van stoffelijke knechtschap die de letteren, al brengen ze geen geld op, hun beoefenaars verlenen.