|
|
|
| |
Op 't afmaelsel van den heere Caspar van Barel.
Als 't Barels spraek vernam, zej Roma, Dat 's de tong +
Van mijnen Cicero. Thans hoord' het dat hij zong: 2)
En zej, dat 's Maroos keel: de wereldt wort weêr jong.
Maer, nu 't zijn beeltenis aenschouwt in deze prent,
5
En dat paer zielen, in een' enklen man, bekent; 5)
Staet het verbaest, en denkt, De wereldt is op 't endt. 6)
Want wie beleefd' 'er ojt den dagh,
Dat hij zoo vreemdt een wonder zagh?
| |
Anders.
Hadd', aen dit beeldt, Sandrart de stem ook kunnen geeven, 9)
10
Gelijk de rest van 't leeven:
'T verblijdd' Augustus, en deê Catilina beeven. 11)
De Vorst waend', aen den zang, dat Maro voor hem stond. 12)
De schelm, dat Cicero bliez blixem ujt dien mond.
| |
In Latijn.
Debeat, artifici, si vitam et vocis, imago:
Quanto concutiat te, Catilina, metu?
Ast, Auguste, tuum pectus quae gaudia tentent,
Quam capiant aures, ejus ab ore soni?
Quippe melos credas, Princeps, audisse Maronis:
Fulmina, te, Tullj, Latro, petisse putes.
|
+Als 't Barels spraek vernam. Volgens hs. A. Deze drie gedichtjes zijn van 1641, tusschen 2 Maart en 13 April.
9)Sandrart, de welbekende portretschilder Joachim Sandrart.
11)Catilina, wiens samenzwering tegen den staat (63) door Cicero ontdekt en verijdeld werd.
12)Maro, Virgilius Maro, de bekende lat. dichter.
|
|
vorige
