[p. 54]origineel
Per quae peccat quis, per haec
& torquetur.
Apprennons au malheur d'vn autre
A preuenir tant mieux le nostre.
[p. 55]origineel
Verderflyke overvloed.
De dingen daar men door zondigt zyn deselve,
waar uit ons de plage komt.
XIV. Gezang.
Vois: Philis non obstant ma douleur.
1.
O Rykaart, die zoo trots en stout,+
Op uw verganklyk goud,+
Zoo ydel u betrouwt,+
En daar uw rust op bouwt,+
Als stak'er heel iets zaligs in.+
Wat zyt gy dwaas van zin:+
Zaagt gy eens op,+
Gy gaaft de schop
Aan zulk een valse min.+
2.
De liefde tot verganklyk goed,
Zoo ze eens de ziel doorvroet,
Jaagt door hare overvloed,
De deugd uit het gemoed.
De ziel, die hier op weelde dryft
Van gelt, of staat gestyft,
[p. 56]origineel
Verzuimt Gods wet,
Tot ze in het net
Dier dwaasheit hangen blyft.
3.
Zoo zag in zyn weerspannigheyt
Prins Absolon, verleyd
Door eygen zinlykheit,
Eerlang zyn val bereyd.
Toen hy ontvliedende 't gevaar,
Bleef hangen aan zyn hair.
Dat hair te blind,
Van hem bemind.
O pragt! wat drukt gy zwaar.
4.
Wie met onnutten last belaan,
Ten Hemel in wil gaan,
Word van zig zelfs verraan,
En mist de regte baan.
Zoo brengt de mens op hoovaardy
Gezet, zig zelfs in ly.
Wie op het goed
Vest zyn gemoed,
Treed dus zyn heyl voorby.
Zie op eens anders feyl op dat gy 't beter maak:
Een zeeschip op het strand, is een gewisse baak.
[p. 57]origineel
Toepassing.
WEerspannigheit in weeldens overvloed,
Brengt onze ziel in velerley gevaren.
Begeerlykheit die hart nog oog voldoet,
Breyde Absolon een strop van zyne haren.
Verdwaalde mens let vry wat gy bestaat
Voor 't alziende oog, 't geen alles kan doorgronden.
Gy voed in 't hart geen zoo verlokkend quaad,
Of uw bederf zal daar in zyn gevonden.
VVel hem, die zig gelaten draagt, en stil,
En al zyn doen schikt na Gods wet, en wil.
