[p. ****1r]
origineel
Op Abraham, den Aertsvader.
door Arnold Hoogvliet.
ô
H
oogvliet
, eer van 't Nederduitsch gedicht,
In 't einde treed uw helt dan in het licht!
geen helt, die een' verliefde koninginne
Stelt trouweloos te leur en hare minne,
Aen Kolchis strant, of in Karthagoos vest
Geen helt, die, van geweste tot gewest,
Na hy die stat had in hare asch bedolven,
Geslingert door de tuimelende golven,
Ontvlucht een' Cirze, en haren drank, of voor
Sirenenzang voorzichtig stopt het oor,
Of wreekt zich van een' Polifeem, zyn woeden
Hem latende met zyn gezicht vergoeden.
Maer Abraham, met wien van mont tot mont
De ware Godt zelf trad in een verbont,
[p. ****1v]
origineel
Belovende zoo duer door zyn' genade
Te zegenen al de aerde in zynen zade.
Daer hy verlaet door hongersnoot de lucht
Van Kanaan, en naer Egipte vlucht
Met Sare, die door 't vuur van hare kaken
Strax Farao, dat hy haer schaekt, kan blaken:
Het geen die Vorst met duizent rampen boet,
Tot hy van haer, hoe noô, weêr afstant doet.
Daer hy zoo fier gord wapens aen de lenden,
En vordert in het velt met zyne benden
Voor broeder Lot wraek van zoo meenig helt,
Als hem met al zyn' have in boeien knelt.
Daer hem onaengeraekt de tweede roover,
Abimelech, zyn' Sare geeft weêr over;
Na Godt de bron van zyne lantelend
Hem maekte in een' benaeuwden droom bekent:
Waer op de vloek des hemels, dien dit evel
In Gerar had verwekt, gelyk een nevel,
Verdwynt, zoo dra de helt zich voor den Heer
Der Heeren werpt in den gebede neêr.
Daer hy, gelyk een' rots, die in de baren
Wacht moedig af de hevigste gevaren,
[p. ****2r]
origineel
Van aerzelen, noch van bezwyken weet;
Maer, Lydzaem, en op Godes last gereedt,
't Afryden laet op 't anker zyner hope,
Wat harde storm zyn' ranke kiel beloope,
En, leggende op de houtmyt neêr gerust
Zyn Izaäk, zyn' zoon, zyns harten lust,
Zyn eenig oir, die spruit, uit welkers hoofde
Godt eenen reex van Vorsten hem beloofde,
Die hy uit Sare in haren ouden dag,
't Geen zelf natuur verbaesde, ryzen zag,
Het lemmer vat, en hem, nu offerreede,
Die zelve Godt weêrhoud, en keert die snede.
Daer Hebron hem 't gebeent van zyne gâ
Beschreien ziet, en hy in Machpela
Van Efron koopt een' akker, die beware
Het overschot van zyne lieve Sare.
Daer hy Rebekke ontbied uit Nahors lant,
Op dat hy schenke aen Izaäk haer' hant.
Daer Ketura zyn tweede bet met streelen
Verwarmt, waer uit zy zoo veel' zonen telen;
Tot hy valt in het eind der doot te zwak.
Daer hem met zulk een rou zyn Izaäk
[p. ****2v]
origineel
Luikt het gezicht, hem gunnende beneven
Zyn' Sare een' rust, zoo zoet hem in het leven.
Hoe loflyk quyt zich
Hoogvliets
zwanenschacht
In eene stof, zoo loffelyk! hoe zacht
Vloeit hier een stroom van hemelhoningraten,
Die noit verzaên, steeds lusten overlaten!
Het zy hy Godt, daer hy van toorne brant,
Als hy zoo breet de hemelvierschaar spant,
En met dien ernst zyns Abrams bittre smarte,
Om het verlies van Sare, neemt ter harte,
Afmaelt, terwyl hy, tegen zulk een licht
Onmachtig op te zien, dekt het gezicht.
Het zy hy aen den Nyl langs Memfis straten
De afgodery laet hollen uitgelaten;
En Izis feest met den Egiptenaer
Helpt vieren, met dat plechtige gebaer
Anubis met zyn hontskop ommedragend,
En overluit Osiris doot beklagend.
Het zy hy den onnooslen jongen naer
Den heuvel voert, en doet hem 't lykaltaer
Opstapelen, terwyl de droeve vader
Dan voelt van schrik 't bloet stollen in zyne ader,
[p. ****3r]
origineel
Dan grypt weêr moet, eer hy, getroost in Godt,
Die huwlyxspruit het mes zet op de strot.
De dichtkunst, wie met ongewasche handen
Te schaemtloos in deze eeue elk aen durft randen,
Ontluikt, gelyk eene uchtentroos, van vreugd
Op 't zien van dit tafreel, en roept verheugt.
Nu wyke Apol, met al, wat daer Poëten
Van droomen, van hun dullen geest bezeten.
In dit muzyk, van toon zoo zuiver, slaet
Geen Klio, maar een Cherubyn, de maet.
Geen Hoefbron stroomt hier met verziert geklater,
Maer de Jordaen met dat gewyde water.
Hier ryzen geen' twee toppen van Parnas,
Maer Moriaes gebergt, waer op dat pas
Godt zelf op waert, en Abram stuit in 't treffen.
Aen 't einde van deez' steilen weg verheffen
Geen' lauren zich, maer Mamres eikenloof.
Een loof, waar by dier lauren glans is doof.
Een loof, waer wy te recht een' krans van vlechten,
Om zelver dien op
Hoogvliets
hooft te hechten.
K. Boon van Engelant.
