[p. *****2v]
origineel
Op Arnold Hoogvliets Abraham, den Aerdsvader.
G
Ods vrient, de Aerdsvader Abraham,
De zoon van Terah, uit den stam
Van Sem gesproten, krygt nieu leven,
Door
Hoogvlieds
kunstig Dichtpenseel.
Zyn hant, door hooger hant gedreven,
Maelt 's Mans bedryf in een tafreel,
Met voegelyke verf en streken,
Die door een eeu van eeuwen niet
Verschieten zullen noch verbleken.
Kom, keurige oogen, kykt, en ziet.
Van Ur, de vuurstat der Chaldeen,
Waer de afgoôn, van metael, en steen,
En hout, en gout, door kunstenaren
Geboost naer 't leven, worden aen
Gebeên op hooge kerkaltaren:
Waer zilvre starren, blanke Maen,
En goude Zon, godsdienstige eere
Wort toegezwaeit, volgt hy zyn' Man,
En helt, en herder, Saraes Heere,
Tot dat hy sterft in Canaän.
[p. *****3r]
origineel
Wat zyn 's Mans lotgevallen veel,
Door schrandre
Hoogvliets
fyn penseel,
Verbeelt naer Mozes kerk history:
Dan duikt hy onder kruis en druk:
Dan heft hy zich omhoog met glory,
En eer gekroont, door 't krygsgeluk.
De Godtheit, die hem riep grootdadig
Uit Ur, en leide met haer hant,
Schenkt hem een' echten zoon genadig,
Wiens zaet zal erve 't heilig lant.
Maer, help! des vaders lieven zoon,
Zyn hoop, en troost, en lust, en kroon,
Eischt Godt op een' der hooge bergen
Van Moriä ten offer (Godt,
Die alles geeft, mag alles vergen.)
Gewillig wil hy Godts gebodt
Volbrengen: zie daer gaet hy henen,
Met Isaäk, die 't branthout draegt.
De bergen, en de heuvels stenen.
Helt Abram toont zich onvertsaegt.
Ai my; hy bint zyn' zoon, en heft
Het zwaert omhoog. neen Abram treft
Uw' zoon niet, roept Godts boode, ô wonder!
Hier is een beelt, en zinneprint,
Waer veel en groot geheim schuilt onder.
Geloovige Abraham ontbint
[p. *****3v]
origineel
Zyn zoon. hy slagt een ram op 't outer.
Maer zacht: Kerkdichter pluk ik in
Uw bloemprieel, wat bloemen, stouter
Dan 't voegt, verschoont myn zangheldin.
Gy zult met Abram groot van naem,
ô
Hoogvliet
zweven door de Faem,
Op alle tongen, door alle eeuwen.
Gy leeft, door zwierig bybeldicht,
Als Mozes d'Hertoch der Hebreeuwen
Door zyne kerkkronyk. nu zwicht
Het Fabelwerk van de oude Dichters.
Gy volgt ô
Hoogvliet
; 't heilig spoor
Van Gods gewyde Zangbergstichters,
Dus bout men Siöns Tempelkoor.
Uw zangstof, voegelyke styl,
En tael, gevylt met Vondels vyl;
Bekoort en sticht Dichtkundige ooren.
De Bruit van Jesus, 't geestlyk zaet
Uit vader Abraham geboren,
Strykt in het priesterlyk gewaet,
Ten rei' op uwe Bybelgalmen.
Men kroon uw schedel, Kerkpoeët,
Met lauwerloof; en frissche palmen.
Behael meer loon, door vlyt en zweet.
Jacob Schim.
