[p. ******2v]
origineel
Op Abraham, den Aertsvader.
door Arnold Hoogvliet.
W
Erdt de edle Dichtkunst ooit geroemt en hoog geprezen,
En eeuwige eer bewezen,
Als van den Hemel zelf geteelt en voortgebragt;
Onsterffelyk geacht,
En in een blaeuw gewaedt, vol starren en robynen,
Die flonkeren en schynen
Van majesteit en glans, waer uit iets Hemelsch straelt,
Verbeeldt en afgemaelt;
Verdient zy lauwerblaên en goude glorykroonen,
't Is, als zy Bybeltoonen
Bazuint, en vrolyk zingt op een' verheven wys,
De Godheit eer en prys;
Als zy de deugden maelt van Gods getrouwe vrienden,
Die Godt met eerbiedt dienden.
Dan blinkt zy als de zon in heerlykheit en prael,
Dan spreekt zy Englentael.
[p. ******3r]
origineel
Des lust het
Hoogvliet
haer te leiden langs de paden
Van Gods historybladen,
Waer in der vromen deugdt, met onuitwisbren inkt
Geschreven, eeuwig blinkt;
Waer in Gods heilig volk, Oudvaders en Profeten,
Van 's Hemels geest bezeten,
Te pronk staen voor 't gezicht, als starren klaer van glans:
Daer lust het
Hoogvliet
thans,
Op een nog hooger toon als Nazoos feestgezangen,
Hoogdravende aen te vangen
Van Gods getrouwen vriendt, den vromen Abraham,
(Den Vader en den stam,
Daer het geloovig volk, Gods lieve gunstgenoten,
Voorheen uit zyn gesproten)
Die in 't Chaldeeuwsche landt zyn levensloop begon,
En eer bewees aen zon
En maen, tot hy dien Godt, dien hy voorheen onteerde,
Met eerbiedt kennen leerde;
Wanneer zyn Hemelstem hem uit Chaldea riep,
En tot zyn' vriendt herschiep;
Waer na hy Kanaän, Egipte, en andre landen
Bewoonde, door de handen
Van zulken Opperheer beschermt, die hem in noodt
Steeds hulp en bystant boodt,
En zich gewaerdigde om, te Mamre in Hebrons streken,
Gemeen met hem te spreken:
Met hem, die, tot een blyk van zyn gehoorzaemheit,
Gewillig was bereidt,
[p. ******3v]
origineel
Hoe zeer in 't hart beroert, hoe droevig van gedachten,
Om zynen zoon te slagten;
En zelf op Moria te plengen 't jeuchdig bloedt,
Hadt Godt het niet verhoedt.
ô Wonderbaer geloof, zoo krachtig van vermogen!
Wie staet niet opgetogen,
ô Vader Abraham! door uwe zuivre deugdt?
Wat voorbeeldt vindt de Jeucht,
In Izak uwen zoon, om op der oudren wetten
Eerbiediglyk te letten,
En hunn' geboden nooit hartnekkig te weêrstaen,
Maer willig te ondergaen!
En Gy, die Abraham, zoo schoon weet af te malen,
Vol schitterende stralen,
ô
Hoogvliet
, die dien Heldt zoo trots een eerzuil sticht
Door keurig maetgedicht,
Zoo lang zyn vast geloof geroemt wordt en verheven,
Zal uwe glory leven;
En door alle eeuwen heen verbreidt zyn en vergroot.
De dichtkunst tart den doodt.
Natura et Arte.
