[p. 53] I Aline. [p. 54]  Hier, spraakloos, rolt een traan uit de opgezwollen oogen  Heur matten boezem langs. Het boomloof wordt bewogen,  Een adem, als een wind, met leliegeur bevracht,  Omfladdert ze en hergeeft haar de uitgeputte kracht.  Een zachte en teedre stem, gevoeliger voor 't harte  Dan merkbaar voor het oor, sprak: ‘smoor uw boezemsmarte,  Wees kalm Elpine, uw lot verandert. Wees gedwee,  Ik waak, ik zweve om u: ik oorzaak van uw wee.’  Ze ontzet: ‘Gerechte God!’ dus roept ze, en kan weêr snikken,  Weêr woorden uiten, en weêr tranen die verkwikken.  ‘Wat hoorde ik? Welk een stem! bedriegt mijn hart zich, of  Ontwaarde ik inderdaad de troosttaal die my trof?  Wat Geest, wat Engel huist of waart in deze bladeren,  En stort de onheilige dien hemeldaauw in de aderen.’     Bilderdijk. Ondergang der eerste Wareld. 1e Zang. [p. 55] Aline. 1       't Was Hooimaand. Frankrijks lelievaan, 1    Op tienden Karels last verheven 2         Ten heilbanier, die d'Oceaan            De vrijheid weêr zou geven, 5       En 't Algerijnsche roofgebroed       Voor altijd bannen van den vloed: 6    Die vaan zag de avond wapprend pralen 7         Van honderd kielen, en door 't vuur  Belonkt der laatste zonnestralen, 10       Zich badende in het klaar azuur, 10    Langs Torre Chicaas geele bergen 11    Der Algerijnen roofvlag tergen.       Want reeds had, storm en vloed ten spijt, 13    En 't staal van krijgshafte Arabieren, 15       Bourmont zijn heir, ontvlamd ten strijd 15    Een oogst doen plukken van laurieren, 16         En by het daavrend schutgeknal  Den kreet van Frankrijks zegepralen,       Gestemd in Sidi Khalefs dal, 19   20            Den Atlas doen herhalen.	1  Hooimaand: juli (1830). Lelievaan: de vlag van de Bourbons.  2  tienden Karel: Karel X van Bourbon, die regeerde van 1824-1830.  6  vloed: zee.  7  kielen: schepen.  10  het klaar azuur: de zee.  11  Torre Chica: of Sidi Ferruch, baai even ten westen van Algiers, (zie ook Aanteekeningen, pag. 113).  13  Storm en vloed ten spijt: zie: Aanteekeningen pag. 113.  15  Bourmont: Minister van oorlog en aanvoerder van het expeditieleger tegen Algiers. Van der Hoop geeft aan het eind van zijn Aanteekeningen een uitgebreide levensbeschrijving van en apologie voor Bourmont. (vgl. pag. 102-103, noot).  16  laurieren: eretekenen.  19  gestemd: aangeheven. Sidi Khalef: plaatsje niet ver van de hoofdstad Algiers (zie ook Aanteekeningen, pag. 114.
[p. 56]         Gelijk een tijger, tuk op buit,  Zijn krocht verlaat by 't morgenlichten 22         Trok Husseyns leger snorkend uit, 23    En dacht aan nederlaag noch zwichten; 25       Maar even als die schrik van 't woud,  Na 't eerst bloeddorstig prooibespringen  Zich door een jachtstoet ziet omringen,       Hem naadrend door het kreupelhout,  En dan met bloedbevlekte tanden 30  Den zwakste, die hem aan durft randen       Verscheurt, en snel als de uchtenwind       Zijn roofspelonken zoekt en vindt;  Zoo zag de bloem der Algerijnen       Den ridder zonder blaam verschijnen, 34   35       Die met de leus van ZEGE of DOOD,       Een heldenschaar, hem waard, gebood.  Verplet, gekneuzeld, diep vernederd,       De halve Maan verplet in 't zand, 38    Den kostbren tulbandwrong ontvederd, 40       De rosstaart in den solferbrand 40         Gezengd, ontvlood langs 't duinig strand,  De roover, op zijn vlugge paarden  Den glans van bajonet en zwaarden,       En vond in de Algerijnsche muur 45       Verademing voor 't oorlogsvuur.     Wie is zy, die de grijze wanden       Van Husseyns burcht in d'avondschijn  Verlaat, om in de lustwaranden 48         Van 't vrouwentimmer vrij te zijn, 49	22  krocht: hol.  23  snorkend: pochend.  34  Den ridder zonder blaam: Bourmont.  38  De halve Maan: het waren voornamelijk Turken, die onder aanvoering van de schoonzoon van de Dey van Algiers, Ibrahim Aga, de Fransen hadden aangevallen, (zie Aanteekeningen, pag. 114).  40  rosstaart: staart van de paarden. solfer: kruit.  48  lustwaranden: de heerlijke tuinen.  49  vrouwentimmer: vrouwenvertrek, harem.
[p. 57]   50  En aan den klank der cythersnaren  Haar zilverzuivre stem te paren?       Zie, hoe haar zwarte ravenvlecht,       Door kostbre ringen vastgehecht,  Den boei van 't gaas niet wil verdragen, 55       Als tulband haar om 't hoofd geslagen;       Maar golvend langs een boezem zweeft,       Wiens blank het meerder blankheid geeft,  Gelijk de schaauw der sparrenboomen 58    Het wit der sneeuw meer uit doet komen.    60       Een tabbert van satijn, getooid  Met gouden rand en zilvren bloemen,  Schijnt op het zoet genot te roemen,       Dat ze om den schoonsten vorm zich plooit;  Terwijl de versch geplukte rozen, 65       Wier schoon heur oogen gadeslaan,  In de avonddaauw van schaamte blozen,  Omdat de lippen, die haar kozen,       Haar blos in schoon te boven gaan,  Wie is die maagd? - Is 't een dier schoonen, 70       Waarvoor de Koran blaken doet,       En die door eindloos minnezoet,  Hierna den strijd des stervlings loonen? - 69-72         Of is ze een Peri, in dees stond 73    Heur vleugelrijdkaros ontstegen, 75  Om voor het laatst een blik van zegen  Te werpen op Gezaira's grond? 76    Neen, welk een' eernaam ze ook verdiene,	58  schaauw: schaduw.  69-72  aanduiding van de houri's van het Paradijs, de in de Koran genoemde eeuwig jonge en schone maagden, die het verblijf in het Paradijs veraangenaamden.  73  Peri: gevleugelde geest, oorspronkelijk uit Perzisch volksgeloof. Het lijkt zeer aannemelijk, dat Van der Hoop aan de Peri komt door het in zijn tijd zeer bekende en geliefde The Peri and the Paradise uit Lalla Rookh van Thomas Moore.  76  Gezaïra: Algiers. In de uitgebreide Aanteekening over Algiers vertelt Van der Hoop, dat de Arabieren spraken van ALGEZAIR (de eilandsche) of van ALGHAZZI (de strijdhaftige). (zie Aanteekeningen, pag. 109 en 115).
[p. 58]         Door englenschoon of godenleest,       Ze is Edensmaagd, noch hemelgeest; 79   80  Maar sterflijk, en heur naam Aline.          Geen Turksche moeder bracht haar voort.  Geen Bedouyn, uit verre dalen       Mocht in het uur van haar geboort  De vadervreugd uit de oogen stralen. 85       Neen; 't schoon Provence, Frankrijks bloem  En vruchtengaard, die 't al ten toon spreidt,       Wat zinnen boeit, droeg op haar roem,  Als landgenoote en eerste schoonheid.       Door deugdzame oudren opgevoed, 90       Wies ze op, van deugdzin vol heur boezem,       Gelijk by zomerzonnegloed,  De amandelboom vol geurgen bloezem,       En deed ze, als rijke vreugdemijn,       Heur oudren de aarde een hemel zijn.    95  Maar ach, de stralenrijke glansen       Des voorspoeds zijn vaak wuft van duur,       En als de gloed van 't zonnevuur,  In 't voorjaar rijzende aan de transen. 98         Een kiel, op Husseyns last bemand, 100  Door 't schuim dier eerlooze korsaren, 100    Die eeuwen lang het veld der baren,       Ontveiligden, Euroop ten schand,  Wierp, mat van 't strafloos meir afstroopen,       Het anker aan Provences kust, 105  En schonk aan woeste roovrenhoopen,       In schaduw van olijven rust.     Als 't lam, dat in de thijmkruiddreven, 107         Geen woeste wolvenschaar vermoedt,	79  Edensmaagd: houri.  98  transen: hemel.  100  korsaren: zeerovers.  107  dreven: velden.
[p. 59]   110       Door d'Algerijnschen wolvenstoet,  En zich op 't schennigst aangegrepen,  Den brigantijn in 't roofhol slepen; 112         Wiens opperhoofd, een vuige slaaf  Van 't goud in Algiers wal haar veil had 114   115       Voor 't goud van HUSSEYN DEY, den raaf,  By wien geen onschuld immer heil had.       Maar, schoon die grijze Rijksvizier  Van Stambouls hoogen keizerszetel, 117-118    Op onbegrensde macht vermetel, 120       Haar minde met onheilig vier; 120    Zy wees hem af, gelijk de rotsen  De golven, hoe ze ook branden, trotsen;       En nooit klemde in een zwakken stond       De meester op heur mond zijn mond. 125       Neen, altijd wist zy door heur blikken  Den Bedvoogd van zich af te schrikken,       En by het klimmen van zijn gloed,       De kracht te breidlen van zijn moed. 128       Zoo leefde Aline een tweetal jaren 130       In Husseyns liefdelusthof: schoon  Als zy, was wie er met haar waren 131         Geen enkle, of droeg de maagdenkroon;  Zoodat ze als gunstling mocht bevelen,  Schoon ze in heur gunst geen Dey liet deelen.    135       Een oorlogsvlam, te lang gesmoord  Door vijanden van orde en wetten, 136         Brak eindlijk uit Parijs hervoort,  En dreigde een roofstaat neêr te pletten,	112  brigantijn: galeivormig zeeroversschip  114  veil had: te koop aanbood.  117-118  De Dey erkende de Sultan van Turkije pro forma als leenheer (Zie Aanteekening, pag. 113).  120  vier: vuur.  128  breidlen: temmen, bedwingen.  131  wie er met haar waren: mede-haremvrouwen.  136  vijanden van orde en wetten: de liberale oppositie, (zie Aanteekeningen pag. 110).
[p. 60]         Die, eeuwen lang, elk staatsverbond, 140       Hoe duurbezegeld, hoonde en schond:  Want Frankrijks Koning, lang beledigd       Door Husseyn, vreemd aan volkentrouw,       Had, aan zijn heilge plicht gehouw, 143    Het zwaard gegrepen, en 't be-eedigd, 145       Dat hy de menschheid wreken zoû.  Hy had de handschoen opgenomen,       Hem toegeworpen over 't meir;  En schoon het Fransche bloed mocht stroomen,       't Zou vlieten in het perk der eer!    150  Toen dacht de woeste Dey niet langer       Aan 't lesschen van zijn liefdedorst,  De tijd, van grootsche feiten zwanger,       Kweekte andre driften in zijn borst.  Toen riep hy uit de kreupeldreven 155       Van d'Atlas, die den hemel draagt, 155         De horden op, die onversaagd  In 't vuur, van roof en oorlog leven. 157         Toen dwong hy Constantines Heer, 158    Om goud en manschap hem te zenden, 160  Ten weêrstand tegen vreemde benden,       Hem weigrend zijn gebied van 't meir. 161    Van dat het zonlicht rees ter kimmen,       Verguldend koepel en moskee,       Tot dat het in de onmeetbre zee 165  Zijn laatste stralen weg deed glimmen,       Zag men in d'Algerijnschen wal  Het staal op 't ijzren aambeeld smeden       Tot wapens, en by 't paukgeschal,	143  gehouw: trouw.  155  d'Atlas: het Atlasgebergte, maar tevens de mythologische reus, die het hemelgewelf torst.  157  in 't vuur: in het vuurgevecht.  158  Constantines Heer: De Bey van Constantine, die de Dey van Algiers hulptroepen zond (zie Aanteekeningen, pag. 114).  161  zijn gebied van 't meir: zijn heerschappij op zee.
[p. 61]    Genetten langs de vlakte treden, 169   170       Of rennen, dragende in het zaal       Hun ruiters, heet op zegepraal.     De burcht, gesticht door vijfden Karel,       Dien Keizer, in wiens Statenkring       Het zonnelicht nooit onderging; 175  Wiens diadeem de schoonste parel       Ontviel, toen hy de halve Maan       Te buigen dacht voor Christus vaan;  Maar met bebloede kop en lenden  Zijn vloot de plechten af deed wenden. 172-179   180       Sultan Khalessi, dat kasteel, 180         Weldra het bloedig krijgstooneel,  Waar de Afrikaansche legerdrommen,       Ten spijt van leeuwendapperheid,       Voor 't Europésche krijgsbeleid 185  Den hals verwonnen nederkrommen:       Die burcht wordt, op Dey Husseyns last,  In vijfhoekvorm met bastioenen 187         Omgord, en in het rond bemast  Met stammen, die nog loof doen groenen. 190       De walkreits wordt alom beplant 190    Met stukken, die bevracht met sulfer 191    En lood, bestuurd door 's krijgsmans hand,  't Vijandig heir van alle kant  Vergruizlend nederslaan tot pulver. 195       Die citadel, dat schild van staal, 195    Schrikke als een vreesselijke Aegide, 196	169  genetten: vurige strijdrossen (eigenlijk: snelle Spaanse paarden).  172-179  Karel V deed in 1541 een vergeefse poging Algiers te onderwerpen.  180  Sultan Khalessi: het door Karel V op een kwartier gaans ten Z.O. van Algiers gebouwde fort (zie Aanteekeningen, pag. 114).  187  bastioenen: bolwerken, uitspringende gedeelten in vijfhoekvorm aan een vestingmuur.  190  walkreits: rondlopende wal.  191  stukken: kanonnen.  195  citadel: burcht.  196  Aegide: Aegisschild, afschrikwekkend schild met Medusahoofd, attribuut van Pallas Athene.
[p. 62]         Bourmont van 't pad der zegepraal,  Opdat hy als het woudhert vliede;       En weêr de Dey, in weelge lust, 199   200       In schaduw der Casobah rust, 200    Van amfioen en sorbet dronken, 201    Naast de Odaliske in slaap gezonken. 202            Na dien tijd mocht Aline op vreê  En kalmte in Husseyns harem roemen, 205  En deelde zy aan plant en bloemen       Alleen heur zielsgeheimen meê,  Tot ze in heur hart, met heftig blaken,  Het vuur der liefde voelde ontwaken.          Een jonge, fransche renegaat, 209   210       Sints kort als moedig vrij soldaat 210    Aan Husseyns oorlogsvaan verbonden,       En door zijn ijver hem vertrouwd,       Had meer door kloek beleid dan goud  Den sleutel van 't Serail gevonden. 214   215       Dáár zag hy in de myrthenlaan, 215         De schoone Aline voor zich staan,  En werd door al de macht betooverd,  Waarmeê de vrouw den man verovert.          En zy? ..... Een fier Apollobeeld; 219   220  Maar levende, en de purpren lippen, 220    Die fransche woorden doen ontglippen,	199  Dey: de titel van de beheerser van Algiers van 1600-1830.  200  Casobah: ommuurde kernwijk met citadelfunctie, niet toegankelijk voor vreemdelingen.  201  amfioen: opium. sorbet: verfrissende vruchtendrank.  202  Odaliske: haremdienares, (eventueel) tevens concubine.  209  renegaat: afvallige, speciaal Christen die tot het Mohammedanisme is overgegaan; iemand, die vroegere overtuiging verloochend heeft.  210  vrij soldaat: vrijwilliger.  214  Serail: Turks paleis; ook wel: harem.  215  myrthen: altijdgroene heester.  219  En zij?: d.w.z. En wat zag zij?  220  Maar levende: bep. bij: Een fier Apollobeeld.
[p. 63]         Met zwarte knevels mild bedeeld,  En oogen, die als flonkersteenen  Met gitbruin duister licht vereenen. 224   225       Een godenvorm, vol zwier en pracht,       Waarvan de losse Turksche dracht  Den schoonen omtrek wel verhoogen;  Maar niet verhullen kan voor de oogen.       Die man stond voor haar blik: - zy zag, 230       Zy hoorde, of wikte niet; maar lag  Den landgenoot, den overwinnaar,  Den nooit te voor omarmden minnaar,       In d'arm, en door Fernandoos min, 233         Had de aard weêr hemel voor haar in.    235  Zy zwoer hem liefde; hy, haar trouwe       En beider zalig lot geleek  Een bloemenrijke lustlandsdouwe, 237         Bevochtigd door een zilvren beek.  Wanneer de zon scheen aan den hemel, 240  Dan leidde hy met ros of kemel 240         't Geschut naar Sidi Khalefs kamp;  Maar als heur gouden stralenluister 242    Beneveld werd door 't schemerduister       Van stuivend zand en avonddamp; 245  Dan snelde hy op liefdes wieken       Naar Husseyns vrouwentimmer heên,  En toefde er tot door 't morgenkrieken       Hem de avond van zijn vreugd verscheen.          Ook heden zal Fernando komen: 250  Dat zoet bericht heeft zy vernomen       In 't briefjen, dat de vlugge schacht 251	224  duister: donker (zelfst. n.w.).  233  min: liefde.  237  lustlandsdouwe: heerlijk(e) veld(en).  240  kemel: kameel.  242  heur: haar (van de zon).  251  schacht: veer.
[p. 64]         Der Pavadetsche duif haar bracht. 252    Daarom is ze op satijnen zolen,       Na 't stemmen van den cythertoon, 255       't Prieel gelijk een hinde ontvloôn,  En toeft ze in 't rozenloof verscholen 256         Op heur geliefden Mavors zoon. 257    Een voetstap kraakt; maar zacht als 't ruisschen  Van 't haar omspelend loversuizen. 260       Een luchtig ritslen plengt het nat 260         Des daauws van bloemenblad op blad.  Zy houdt den adem in: - zy luistert.  Dat is geen avondwind, die fluistert;       Zy kent die zucht, zoo zoet, zoo warm! 265       En kussend zinkt ze in 's minnaars arm.     Maar duister staan Fernandoos oogen,       En de anders heldre dageraad  Van 't aanzicht is met mist omtogen; 268         Geen blijdschap throont op 't bleek gelaat, 270  Dat door Alines rozenwangen  Zich in het zachtst gareel voelt prangen. 271            ‘Het uur der scheiding zal ras slaan!’ -  Dus roept hy uit, en kust ze onstuimig,  ‘De krijgsfortuin, steeds blind en luimig, 274   275       Ontzeî de zege aan Meccaas maan. 275    Het lelievendel der Bourbonnen,       Dat door verraad den adelaar 277    Aan Seines boorden heeft verwonnen,       Vernielde Husseyns legerschaar.	252  Pavadetsche duif: duivensoort, dat zeer geschikt was voor postduivenwerk. (Zie Aanteekeningen, pag. 115).  256  toeft: wacht.  257  Mavors zoon: zoon van Mars, de oorlogsgod.  260  plengt: stort, laat druppelen.  268  omtogen: omhuld.  271  prangen: klemmen.  274  luimig: onberekenbaar, humeurig.  275  Meccaas Maan: de Muzelman.  277  den adelaar: Napoleon.
[p. 65]   280  Gezwaaid door 't drietal fiere zonen 280    Van held Bourmont, die, wie hem honen, 281         Den naam van held verdient, was 't staal       Der Franschen gids ter zegepraal.  Kabyl en Bedouynen vlieden, 284   285       By Sidi Khalef Frankrijks heir;       Gelijk de Mameluk weleer  Verstoof in 't dal der Pyramiden. 286-87            Eer wy het zonlicht op zien gaan,       Zal men 't beleg voor Algiers slaan, 290  En ziet die stad de sterke wallen       Van 't Keizersfort, door my verweerd,       Den Frank braveren, of, verkeerd 292    Ten puinhoop, uit elkander knallen.       Maar, beef niet by dat woord, mijn kind! 295  En geef u aan geen wanhoop over:  'k Ben voor den Algerijnschen roover,       Ter zelfopoffring niet gezind.  Als 't Frankrijks leger mag gelukken,       Zijn lelievendlen op de kruin 300       Van 't fort te planten, zal 't in puin  Verbrokt, die vlag wel van zich rukken;       Maar wy, mijn dierbre, zien van veer 302         Dat schouwspel aan, op 't golvend meir.  Een trouwe Moor, dien ik het leven 305       Gered heb op den Oceaan,  Zal 't slot in vlammen op doen zweven,       En vriend en vijand doen vergaan.  'k Heb tot dit feit door plechtige eeden	280  gezwaaid door (etc.), bepaling bij: 't staal (282).  281  wie hem honen: wie hem ook mogen honen.  284  Kabyl: woeste bergstam uit het Atlasgebied.  286-87  Deze regels verwijzen naar de overwinning van Napoleon op de Mamelukken in 1798 (zie Aanteekeningen, pag. 115).  292  braveren: trotseren; Frank: naam voor Europeaan in het Nabije Oosten. verkeerd ten: veranderd in.  302  veer: ver.
[p. 66]         Hem aan mijn zegekar geboeid, 310       En 't hart voor 't heerlijkst loon ontgloeid,  Voor 't paradijs vol zaligheden.       Zoodra moskee en minaret  Het uur van middernacht weêrgalmen,       Verlaat dan 't stille slaapsalet 315  En zweef langs zijden ladderschalmen 315         Den hofmuur af, op 't geurig mosch:       Dáár zult ge my in ruiterdosch  En met een fieren klepper vinden, 318    In snelheid sneller dan de winden: 320       Dan breekt het lot uw boeien los!  Dan, ..... maar ik hoor de krijgstrompetten       Gestoken. Andwoord geeft de trom 322         In 't kamp. By God! dat is geen drom  Van Algerijnsche bajonetten. 325       't Zijn Franschen, die de palmvallei       Vervullen met hun krijgsgeschrei.  Men komt. Ten strijd! vaarwel, mijn Zoete!       Mijn leven van mijn leven: 'k ga,  Opdat ik ras u weêr ontmoete. 330       Dat tijdstip, dierbare, is ons na.  Vaarwel! - Te middernacht, voor immer,  Verlaat ge Husseyns Vrouwentimmer!’          Eén kus - één handendruk! - hy gaat,       Terwijl heur blik hem gadeslaat, 335  En aan de starren schijnt te vragen:  ‘Zal ooit die heilstond voor my dagen? 336         Voorspelt het kloppen van dit hart       Mijn ziel geen eindelooze smart?’     Zy neemt heur cyther in de handen; 340  Maar 't vuur, dat haar het hoofd doet branden,	315  schalmen: schakels; hier: ‘treden’.  318  klepper: paard.  322  gestoken: geblazen.  336  heilstond: uur van zegen.
[p. 67]         Belet haar vingren, dat ze één toon       Op 't speeltuig vormen, steeds gewoon,  Met volle en teedre klankakkoorden  Den stroom te dragen van haar woorden. 345       Het krijgsrumoer, dat van haar zy  Fernando wijken deed, gaat over,       Verstervend in de melody  Van 't haar omruisschend bloemenlover.       By tusschenpoozen slechts verlicht 350       Een blaauwe en lange bliksemschicht 350    Den horizon, en hoort zy 't klateren  Van 't schutgevaart langs kust en wateren.       Maar ook dat oorlogsonwêer zwijgt,       Gelijk de storm, die haar bekrijgt. 354   355  Dat geeft haar moed en staakt haar treuren,  Gelijk we een bloem heur kelk zien beuren,       Wanneer de stormwind mat gewoed       Ter rust gaat in den breeden vloed.  Nu grijpt ze, op dat heur zangchitare 360  Den weemoed van heur ziel verklare,       De koorden aan, vol geestdriftgloed 361         En toonen rein en tooverzoet,  Weêrklinken in Alines ooren,  Als deed de aeöolsche harp ze hooren. 364   Het lied van Aline 365  Het duister daalt neêr - en verspreidt langs het meir       Den sluier van dommelig blaauw;  De daauwdropplen zinken als paârlen ter neêr,       En vonklen in 't nevelig graauw.	350  bliksemschicht: n.l. van het geschut.  354  bekrijgt: beoorloogt, verontrust.  361  koorden: snaren.  364  aëoolsche harp: windharp, muziek-instrument met acht of tien snaren, die door de wind tot klinken worden gebracht.
[p. 68]    De bloeiende roos - overdekt voor een poos, 370       Heur blaân met zoetgeurende mosch: 370    De bloemvogel zingt in den boom, dien hy koos:       't Is hemel in bloemhof en bosch.     Maar 't hart slaat my bang - en geen vreugd kleurt mijn wang;       Schoon liefde heur Eden me ontsluit; 375  En sombere akkoorden geleiden mijn zang;       Mijn ziel is de weedom ten buit.     Fernando, voert ooit - in den lichtglans getooid       Der trouwe u het lot weêr me aan 't hart? 378    Een akelig voorgevoel predikt my: nooit! 380       U beiden toeft eindlooze smart. 380       Provence, mijn land - in wiens bloemenwarand,       Ik schuldloos en zalig te moê,  Al dartelend sprong aan der ouderen hand:       Wanneer roept gy 't welkom! my toe? -    385  De wind ruischt door 't loof - maar de toekomst is doof       En meldt my geen woord van mijn lot:  Verkwik my daarom door de hoop en 't geloof       Aan Uw eeuwige liefde, ô mijn God! 387-88            Hier zweeg het lied: .... maar God, wie staart 390  Zoo woest haar aan, en doet haar lokken       Als halmen stijgen hemelwaart,  Onzichtbaar naar omhoog getrokken?       Wat vaagt op eens het incarnaat 393         Haar weg van 't hemelschoon gelaat, 395  Gelijk één lonk van 't zonneschijnen,  By lente, een sneeuwkleed doet verdwijnen?	370  mosch: hier: dauw.  378  der trouwe: bepaling bij lichtglans.  380  toeft: wacht.  387-88  men merkt hier de duidelijke toespeling op I Corinthe 13:13.  393  incarnaat: blos.
[p. 69]         Wat zag ze? .... een spraakloos Mauritaan, 397    Een man in schijn; maar niet in wezen, 398         Hitst tweepaar monsters op haar aan, 400  Als hy, ter schandvlek uitgelezen, 400         Als hy, voor elk gevoel verdoofd,       Van menschlijkheid en spraak beroofd. 402    Gelijk een schaap zijn wreeden meester       Gehoorzaamt, buigt ze op hun gebaar 405  Den hals, als voor den storm de heester.       Nu vouwt zy 't poezel handenpaar;  En pezenknellend koordgestrengel  Ontwijdt de leden van een engel.       Om 't slanke middel 't drukkend koord, 410       Sleept men haar door den Harem voort  Ten kerker, waar de duistre zalen  Geen weêrklank in den hof herhalen;       Gelijk de zee geen klacht hergeeft       Van hem, die in haar kolken sneeft.	397  Mauritaan: bewoner van Mauritanië, Moor.  398  - deze Mauritaan is een eunuch (vgl. ook vs. 882).  400  uitgelezen: uitgekozen.  402  van spraak beroofd: stom gemaakt.