De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen. (3 delen)


auteur: Arnold Houbraken


bron: Arnold Houbraken, De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen. B.M. Israël Amsterdam, 1976 (3 delen, fotografische herdruk)


verantwoording

inhoudsopgave

doorzoek de hele tekst


downloads



DBNL vignet

[Kornelis Brizé]

Wy vinden reden om de Dichters van dien tyd te roemen; om dat hun pen, ons somwyl aanleiding geeft tot het gedenken aan Konstenaars, die wy anders onder de menigte ligt over 't hoofd zouden zien. Als onder vele, den Konstschilder KORNELIS BRIZE. Deze schilderde byzonder Konstig en Natuurlyk Harnasschen, en allerhande Stilleven, inzonderheid brieven en papieren, ter Trezorye, op 't Raadhuis tot Amsterdam te zien, daar de weergalooze J.v. Vondel dit volgende byschrift op gemaakt heeft:

 
Men riep, de Drukkonst en de Schryfkonst zal verwilde'ren,
 
Nu Holland ons verbied 't gebruik van Fransch papier.
 
Ontsla u van dees zorg, sprak Amstels Trezorier:
 
Brize bestelt papier, als hy zig zet tot schild'ren.
 
Bezie dat Tafereel: wat ziet gy daar om hoog?
 
Papieren, Bul, en Brief: of schyn bedriegt ons oog.

Niet min konstig en natuurlyk, zyn die door elkander gevlogten Speeltuigen geschildert, daar het kleene Orgel in de Oude Kerk meê pronkt. Als mede het stilleven in twee groote stukken in 't Oudemanhuis tot Amsterdam, in welker eene verbeeld staat,

De verarmde Ouderdom, die, terwylze van de Nyd voortgetrokken werd, van 't Geluk ver-

[p. 342]origineel

laten word enz. De Beelden zyn door A. de Grebber en de Harnassen en ander stilleven door K. Brize geschildert, daar Jan Vos dit vaers op maakte:

 
Hier zietmen d' Ouderdom, door tegenspoed, verarmen:
 
Zy toont haar kragt vergeefs, nu haar 't geluk ontgaat.
 
Wie geen gehoor verkrygt is vrugteloos in 't karmen.
 
De Nyd, die 't alverslint waar dat zyn Zeisen slaat,
 
Poogt haar in 't diepe graf, het ryk der Doôn, te smooren.
 
Wie oud in armoe raakt heeft alle hoop verlooren.

In 't ander daar de Ouderdom komt by Amsterdam, die den Overvloet by zig heeft enz. door den zelven.

 
Hier komt men Amsterdam, uit nood, om bystant smeeken:
 
Want elk bevint haar schoot bezorgt door d'overvloed.
 
Wie 't Y zyn nood ontdekt, zal haart, nog disch ontbreeken.
 
Haar inborst mild van aard, die elk met hulp ontmoet,
 
Word van den Hemel op het allermilst bejeegent.
 
Wie Oude en Armen helpt word weêr van Godt gezeegent.