Loff-sang op 't verlossen vande Burch Graven      MAect u van hier gy honden woedich,  Vergeefs ist dat gy my ansart:  Vergeefs is al u nijdige hart:  Hout op van tgrof geblaf trotsmoedich,           En bijten bloedich.         Mijn God ist die my selver leydet  En stuyrt, als eenen harder goet,  Zijn schaepkens acht, wacht, en behoet:  Zo lang dees van my niet en scheydet,           Mer lustich weydet,         En zal my genes dinx ontbreecken,  Langs beemden groen, zoo schoon verchiert  Met bloemkens veel, ons toe ghestiert:  Als Tytans lamp wert angesteecken           In't Rammich teecken,         Daer verwen duystreley verlusten  Tooch, leyt hy my om zijn geaest:  Als ic dan zadheyt heb gegraest  Ic my legge in de clavercusten           Zorchloos om rusten.         Van een cleyn beexken tschuymich stromen,  Dat mit geruys van bergen af  Comt lopen, laept mijn tonge laf,  En doet de cracht, my schier benomen,           Strac weder comen.         Mijn geest door angsten veelderhandich,  En droufheyts dorst by naest verstict,  Hy voedende is, en maect verquict,  Terwijl de Zonne ons duynen zandich           Maect heet en brandich.         Mijn harder, als de ziel wijtvluchtich  Nu hijchde door een jongheyt dom,  Naer wegen ongebaent en crom,  Daer my taenlocsel, trac quaetruchtich,           Weende' en was zuchtich:         En mit medogentlicken ogen  Heeft hy mijn dolongen beschreyt  Ooc op tpad der gerechticheyt  (Om tot de stal te keeren mogen)           My weer getogen.         Al waert ziet dat de Pest afgrijsselic  Wt haer traenmaeckende' hant bestont  Jn my te slaen een dootsche wont,  En zy der hellen poorten ijslic           My snachts waer wijslic:         Soe' en soude' ic my doch niet beswaren,  Zoe lang gy Heer mijn harder zijt  Zal ic geduyrich zijn bevrijt,  U schaep-staf voor tquaet dat mocht naren,           Zal my bewaren.         Mijn tafel zietmen u ophopen  Mit meet, zo hooch datse' is verlast;  En van den besten dranc dier wast,  Schenct gy mijn schalen vol mit stopen,           Datse' overlopen.         Mijn hooft mach ellic een aenschouwen  Mit balsem oly nat gevucht:  Mijn vyant die dit zicht, zeer zucht,  En door nijt in zijn hart gebrouwen,           Berst hy van rouwen.