Opt ontset van Leyden, Lofsang  Gy, wiens gelijc niet wezen zal,  Niet is, niet was: Gy die het al  Van niet tot wezen hebt geschapen  Leyden uwen naem mit recht  Tot den hogen Hemel drecht:  Tot den Sterren moet verheffen,  Jae veel hoger overtreffen,  Al u herelicke daden,  Al u heylzame genaden:     Die van u handt haer zijn geschiet:  Als zy noch onder het gebiet  Des Prinche en Forsten van Oraengnyen  (De schric en ijsing van heel Spaengnyen)  Staende was: in welcker hart  Men de Burricht ziet van vart,  Wt de claver-rijcke velden,  Die Gods handt rontsomme haer stelden,  Hooch omringt van 't Oofsche steynen,  Werc der strijtbarer Romeynen.     V hooge muyren doen gewaer  Gewerden zijn dat hem quam naer  Tbehulp der Goddelicker machten,  Wanneer u borgeren versmachten  Deur den honger gants verneert  Moeloos, bloeloos uytgeteert:  Als den moet heel was verloren  Door tgebrec van tspijsbaer coren:  Als door twoeden vander pesten,  Weerloos waren uwe vesten.     Dier tijden als de tweede mael  Des Conincx van Escuriael  Veel duyzent knechten u omringen,  En mit veel starcten vast bedwingen.  Als den Nembrot van Madril  Nam tbroot uyt u mont, en hil  Wt u drooge en dorre kaecken:  Als gy niet dan laster-spraecken  Hoorde van de Spaensche fielen,  Die u zochten te vernielen.     Wat manlic is, en zo bejaert  Die op zijn dgie [sic?] cost gorden tzwaert,  Men dreycht mit killen, hangen, branden:  En naer tschoffieren en tot schanden  Vrouwen, Maechden, Dochters teer  Sterven aen tBisschaeys geweer,  Vallen in tspits der rapieren  Van Valencen: zonder vieren  Of medogentheyt te buygen  Niet den kinderen die zuygen.     Hoe menich, ach, onnosel wicht  In smoeders wambe, die tclaer licht  Noch niet gezien had, waer genomen  (Tgedencken, las, maect ijslic schromen)  Wreedich uyt den buyc gesneen,  En verplet, of doot getreen,  Aen den want den cop geslagen  Voor tbeginsel van haer dagen.  Deze dreyging most gy hooren  Van tonnosel bloet versmooren,     Mer ziet, o wonderbaerlic dinc,  Ons God gaf mer een oogen-winc,  Zijn wraec-hand was nau opgeheven  daer al te saem aen tschudden beven  Thart, bestolp een groote vaer  Even als de vrouwen zwaer  Die den arbeyt voelen naeren,  En den weedom naect van baeren,  Sulc verschricken hemluy allen  En verbaestheyt heeft bevallen.     Zy gaven hun strac opte vlucht,  Gelijc bloo honden die tgerucht  Des lichten jagers heesschen hooren  Van verre is tuytende in haer ooren.  Als het hitsich honts geblaf  Thert van thart weemoech en laf  Makende is, en dwingt langs d'open  Velden, snellic wech te loopen:  Vuyrich ellic hem zo stelden  Deur te waen de vochte velden.     Zy van malcander zijn verschoyt,  Zy van den ander zijn verstroyt  Recht als de slingerende schepen  Wanneer tgehuyl van cabels, repen  Door tstuyrsch Noordelic geblas  Schielic aenbevochten was,  En om tnacht-licht aen te treffen,  Doet de vlact des zees verheffen:  Als van dAmphitrijt de baren  Nu den hoogen Hemel naren.     En zouden wy dees daden groot,  Die Leyden zijnde in zulcken noot,  Ontfing, van tGoddelic vermogen?  Die wy mit dic betraenden oogen  Zagen, zittende in de doot,  Die ons al hing over thoot,  Onze kinders en gezellen  Niet mit blijschap groot vertellen?  Zouden wijt ons enckels neven  Niet mit vreuchd' te kennen geven?     Gewislic neen, o neen gewis  De zaec niet om te zwijgen is,  Mer moet geroemt zijn tgunt die dagen  In deze Stadt onze oogen zagen  Door den honger tlijf zo laf  Werden was, den moet gants af,  Zo ontmant, dat opter wachten  Niemand lust en hadd' te achten.  Mocht de moet hem zo bedelven,  Dat elc minst docht op hem zelven?     Alleen de Goddelicke macht,  De waec by daech, de waec by nacht  Bevolen was, en heeft gehouwen:  Op hem alleen stont al tbetrouwen:  V alleen was schorm en schilt  Leyden zijne goetheyt milt  Schaer-wacht, schilt-wacht, harnas, wapen,  Vesting, burrich, bedde om slapen,  Beuckelaer om af te weeren  Ende al tgeen dat coste deeren.     O hulp des noots, o handt heylsaem  Als wy versticten in onze aem,  Ende in de twijfelicke nooden,  Tot u alleen om bystant vloden:  Baden dat u rechter handt  Wou behouden onzen standt  Als wy al mit knyen gebogen  V ons bangicheyt vertogen,  Zachmen u barmhertich neygen,  Voelden wy vast opwaerts steygen:     Naer uwen hemel hooch tgebet,  Tgebet, ons inde mont gezet  Van u o stuyrman onzer tongen,  Ons hert hebt gy beweecht, bedwongen  Om u die ons wou by staen  In die noot te roupen aen,  Jae hebt die tot u getogen:  Als de naelde die gezogen  Wert, door heymelicke treecken,  Wezende aen d'Aymant gestreecken.     Barmhertich Vader twas u wil  Dat u oor ons gebet bevil,  Geensins om dat wy in die dagen  Vernedert waren en verslagen:  Mer tscheen in u oogen schoon  Door tverdienen van u zoon  Die aen thout des cruys geslagen,  Voor ons heeft den vlouc gedragen:  Als ons hiel de hel verslonnen  Heyl voor ons heel heeft gewonnen.     Een onverganckelicken rom  Van dijns naems heerlicheyt daerom  Alomme in al des werelts plecken  In twijt en breet hem gaet uytstrecken,  daer de zon int Oosten licht,  En ons toocht zijn lief gezicht,  Daer zijn glinsterende stralen  Zijnde opt hoochste, weder dalen:  Daer hy vint de Wester oorden,  Ooc in tsteeds behijselt Noorden.     Wanneer Gods handt hier in dit dal  Den Trotschen lasteraer tot val  (Valdees, dees val van sHeeren handen  V overquam tot uwer schanden)  Had geslagen, in die uyr  Sprong van vreuchden op u muyr,  Als een callif inder weyden,  En verblijde' haer mit u Leyden:  Heft haer op, begint te danssen,  Jaecht den vyant uyt zijn schanssen.     Wel aen gy volcken, comt en weest  Mit ons verheucht in deze feest,  Ons straten, marcten ziet ten besten,  Betreet ons chingelen en vesten,  Schout de hooge Kercken aen,  Daer dit wonder is gedaen  Door de Heere der heerscharen,  Die den zwacken can bewaren,  En verlossing gaet betoonen,  Wilt hem dies mit danc beloonen.     Alzulcke goetheyt voor gemelt,  Aen uwen kinderen vertelt,  Op dat elc tdrie-eenich wezen  Mach leeren kennen, minnen, vreezen:  Dat by elc-een mach zijn gedient  God die tgoet alleen verlient,  God de Heer van sHemels hoven,  Leert hem vastelic geloven,  Dat alleen van zijner machten,  Troost ter noot staet te verwachten.     Finis.