moeielyckheit1), die, juist omtrent dien tyt, mynen onmaghtigen geest benevelde, en belette door te schynen met een dun straeltje van schuldige danckbaerheit voor d'onverdiende genade en eere der doorluchtighste en miltdaedighste Princesse douagiere my bewezen; waerom ick uwe Ed. by dezen toezende eene geringe blyck van myne zucht, om my eenighzins te wreecken over het ongelyck, my onverdient van haere hooghgemelte Hoogheit aengedaen, met dien heerlycken genadepenning en levende afbeelding van den grooten Frederick, by my altyt ter eere gedacht2). Uwe Ed. gelieve dan deze weinige vaerzen3), hoedanige die zijn, aen de voeten der doorluchtighste mevrouwe mynenhalve op te offeren, en myne gebiedenis t'haerwaert te bekleeden, met mynen wensch van eeuwigh te mogen blyven ..... t'Amsterdam, 1659, den 16 van
Wintermaent.
Hierby gaen de gedichten van Jan Vos4), tot een kleen bewys van danckbaerheit, en zyne gebiedenis aen haere doorluchtighste Hoogheit, in wiens dienst hy wenscht te leven en te sterven.
vorige
