Zeus zag 't en op zijn oogen viel

En op zijn ziel de halfgeheven slip

Terug: maar in zijn binnenst gloeide een drang

Een groote drang naar daden en hij sprak:

‘O harten, wufter dan de lichte pluim

Die op den adem vaart des winds. O hoofden,

Bekranst met rozen, waar de lauwer voegt!’

Zooals wanneer bij starrenloozen nacht

In 't stormig herfstgetij de wilde orkaan

Loeidavert door de rondom-donkre ruimt...

Men ziet niets, hoort slechts 't donderend geklots

Der waatren en het klagelijk getier

Des nachtgods rukken door het gierend want;

Tot dan op eens een bliksem zikzakt snel

Langs 't zwarte uitspansel wijd en flikkrend zet

Den heelen hemel in een vloed van licht.