Dames Krüseman. Ginneken.
Brussel, 10 September 1859.

.........................

Hoe is het toch met de pensioenen-prekara1... afgeloopen? Wij hebben hier alle couranten nagekeken, maar er nergens iets over gevonden, en daar gij er ook niets meer over geschreven hebt zijn wij geëindigd?... met het Ginneken?! - Wij hebben hier nog al naar verscheidene dingen geïnformeerd, en zou dat nu niet noodig zijn geweest?

Gisteren avond in de opéra moest eene actrice débuteren, die men wel en niet wilde aannemen, zoodat een oorverdoovend applaudissement en een alles overtreffend gefluit den voortgang van het stuk beletteden. Toen het opgewondene, brusselsche publiek weder een weinigje tot kalmte gekomen was, begon de ongelukkige actrice weder met vernieuwden moed te zingen, totdat een geheel leger fluitjes haar midden in eene roulade dwong te zwijgen. Eerst hield zij zich nog al goed, maar toen het air uit was, en men haar werkelijk mooije, maar door angst trillende stem, met dat helsche leven beantwoordde, werd zij doodsbleek en viel flaauw. De actrices gaven haar elk eenen zoen, de acteurs vlogen allen om haar henen, en het publiek riep: ‘le rideau!’2

Eenige oogenblikken later ging het scherm weder op, en kwam men het publiek aankondigen dat zij hare rol weder vervolgen zou. Bleek en bevend kwam zij als koningin weder te voorschijn. Eene menigte heeren en eenige medelijdende dames applaudisseerden uit al hunne magt, maar niettegenstaande de schelle krassende fluitjes, welke men boven alles uithoorde, bleef zij deze keer bewegingloos staan, totdat het geschreeuw enz. het hoogste toppunt bereikt had, toen maakte zij voor allen (fluiters ook) een tiental diepe dienaresses en vervolgde hare rol.

.........................

Mina.