Dit vierde hoofdstuk behandelt de woordverbindingen, de opsomming, de alliteratie en de assonantie in de taal van Stijn Streuvels.
Hoewel het buitengewoon moeilijk is het onmiskenbaar eigene, het persoonlijke van de stijl van een auteur overtuigend te demonstreren, toch menen wij te mogen stellen dat Streuvels zijn zinnen en zijn ritme vooral en soms opzettelijk op deze stijlfiguren bouwt.
vorige
