J.H. Leopold, Verzameld werk (eds. P.N. van Eyck en Johan B.W. Polak) · dbnl

DBNL

Verzameld werk (eds. P.N. van Eyck en Johan B.W. Polak)

auteur: J.H. Leopold

editeur: Johan B.W. Polak en J.A. Worp

bron: J.H. Leopold, Verzameld werk (2 dln.) (ed. P.N. van Eyck en Johan B.W. Polak). Brusse, Rotterdam / Van Oorschot, Amsterdam 1951-1952

doorzoek de hele tekst

© 2007 dbnl / erven P.N. van Eyck

DBNL vignet



[p. 108]
Claghen
[p. 109]
1 Hoe druk, hoe druk loopt door mijn hoofd al dagelijksch gebeuren! Het heeft mijn arm en afgesloofd besef gegrepen en geroofd en is het weg gaan beuren. En ik heb zelf mijn wil gericht op dit fel aandacht schenken; want dat, wat binnen in mij ligt, dit wreed en deerelijk gezicht, ik mag er niet aan denken. Waar al wat eens had toebehoord, vernield is en geschonden, waar zooveel edel jongs vermoord, het leven zelf werd weggesmoord tot nimmermeer gezonden, daar is zoo diepe ellendigheid, een leegte zoo volslagen, dat nauwelijks een snikken schreit verloren door de eenzaamheid en de verlaten dagen.

[p. 110]
2 O pijn om van ineen te zinken en kalm lafhartig zielsverminken, dat is zoo grievend diep gedrongen, dat er mijn hart werd afgewrongen, dat kon zoo komen tot op het leven, dat ik op stond moest gaan begeven, dat ik verlamd en machteloos alleen kan ademen en altoos wachten, verwachten wat nu nog mag volgen als genadeslag; terwijl in zwakke en wee verdriet mijn zielsbetrouwen van mij vliet
[p. 111]
en al mijn denken stokt en stil en moe gaat worden en zonder wil en maar tot eenen stand bereid, tot staren op de wanhopigheid. En dan weer komt het in mij op, dat ik ternauwernood het verkrop; dan rijst het walgen mij naar den mond, de afschuw op mijn lippen stond en wilde drift tesamen schiet, die al het andere van zich stiet. Dan schudt mijn trots het van zich af, al dit bedekte, dat valsch en laf
[p. 112]
ging triomfeeren om klein geluk, winst van een nietig oogenblik. En voelt zich vrij en zuiver bloot en onbelemmerd en enkel groot omhoog gerezen en opgericht, den ganschen jammer in het gezicht! O wisseling en wederkeer van luidkeels opgaan en zinken weer; golving, die on - verbroken deinde, waarvan het nauw geboren einde een volgende aanvang had gevonden en tot geen stilstand komen konde.
[p. 113]
O woedende onrust, die mij schudt, mij die ook zelf al uitgeput, die van geen aflaat weten mocht, ook den bezwekene nog bezocht, die weggehouden werd met zorgen, maar dubbel foltert in het verborgen; geheime ziels - beschadiging, die elk vertroosten onderving, die ieder hopen heeft bedrogen en al mijn kracht heeft weggezogen en door wil duren en niet genezen; o God, wat mag het einde wezen?

[p. 114]
3 In claghen, claghen Vergaen de daghen Van nu en gister en altijt; Ic can de ueren Niet verdueren So swaer en hulpeloos beschreit. Den naght verwaghten Moet ic met smaghten En hij en brenght niet wat ic soght, En met besorghen Comt de morghen; Dattic hem tegen houden moght