IN het verschiet is als een lichte

erkentenis een teer verkleuren,

een zweem van leven, te gebeuren

met bloesemwit en met verdichten

der groene schemering;

hangt in de takken; in de stad

zijn kinderstemmen in gerucht.

Zacht gaat een tocht van lentelucht

door blaren vochtig nog in deze

zuivere ochtend van hun wezen -

 

en zacht, gaat zacht, woorden van stillen zin

om dit jong meisje, om dit lief begin

van dat, wat komende nog is, het groote

leven met wenschen en beloften in

een sluimering, een rusten nog besloten.