‘Fiszke, Fiszken in de See!’
‘Wablief, minn Männeke Timplentee?’
Will niet soo as ick will.’
‘Godd marr no Hüsz, se hädd et all!’
Nou wonde Frau Hillebill in en groot Hüsz, marr de Kamers wasse lêg, en se was niet tefreeje. Du sêi sei têgen ööre Mann: ‘Godd es no et Fiszke en segt, dat et ons Möbels en Schildereie geft.’ En de Mann ging an 't Water en riep:
‘Fiszke, Fiszken in de See!’
‘Wablief, minn Männeke Timplentee?’
Will niet so as ick will.’
‘Godd marr no Hüsz, se hädd se all!’
Marr as men in so'n mooi Hüsz wont, mott men ook deftige Kleer aan häbben. Doröm sêi de Frau têgen ööre Mann: ‘Godd et Fiszken es öm mooje Kleer froge.’ En de Mann ging an 't Water en riep:
‘Fiszke, Fiszken in de See!’
‘Wablief, minn Männeke Timplentee?’
Will niet soo as ick will.’
‘Godd marr no Hüsz, se hädd se all!’
‘Nou woon ick in so'n groot Hüsz en häbb so staatsze Kleer,’ sêt Frau Hillebill, ‘nou mott ick ook wat Groots sinn. Godd en segt têgen et Fiszke, dat et minn tu Könningin meckt.’ De Mann trock well en scheef Gesicht, marr hei ging doch an 't Water en riep:
‘Fiszke, Fiszken in de See!’
‘Wablief, minn Männeke Timplentee?’
Will niet so as ick will.’
‘Se will Könningin sinn.’
‘Godd marr no Hüsz, se is et all!’
‘Minne Schollmester hädd minn ömmer geseit, dat men soo hoog komme mosz as men marr kann,’ sêt Frau Hillebill; ‘nou godd en segt an 't Fiszke, dat ick de Lievenheer worde will.’ De Mann schödden de Kopp, marr hei ging doch no 't Water en söchten en riep:
‘Fiszke, Fiszken in de See!’
‘Wablief, minn Männeke Timplentee?’
Will allweer anders as ick will.’
vorige
