[p. 42]
47. Sinterklaas.
o, Sinterklaas, goed, heilig man.
Kom met uw' zwarten knecht,
Als 't u belieft, eens regelrecht,
Uit Spanje bij ons ân.
Mijn' schoenen staan al vol met hooi!
En in de winkels is 't zoo mooi,
Dat ik 't niet zeggen kan.
Men ziet er heerlijk suikergoed
En boterletters versch en zoet,
Naast heerlijk marsepijn, en ja,
Zelfs molentjes van chocola'.
o, Als ge bij ons komt in 't land,
'K weet zeker dat gij watertandt.
En speelgoed! Mijn verstand staat stil.
Men zegt maar wat men hebben wil:
Een deftig heertje men een' bril
Een' duiventil,
Een' man te paard,
Een' keukenhaard,
Een hobbelpaard
Met echten staart,
Een houten zwaard,
Een schip, dat vaart,
Een' Engelschman met rooden baard,
Een oorlogschip,
Een' houten kip,
Een' Turksche wip,
Een' negerin met dikke lip,
Een' pop, die roepen kan: ‘Mama!’
Of een', die duid'lijk spreekt: ‘Papa!’
En helder lachen kan: ‘Ha-ha!’
[p. 43]
Ik 't kort, ik kom nooit uitverteld,
Wat men daar krijgen kan voor geld.
Maar geld, o, goede Sinterklaas,
Dat heb ik niet te veel, helaas!
Zoo dat ik al dat kost'lijk goed
Maar door een' ruit bekijken moet.
Zie, daarom vraag ik u beleefd:
Waar gij zoo ruim aan and'ren geeft.
Och, wil daar 't een of ander doen
In mijnen schoen.
Ik heb wat hooi er in gedaan,
En dan, u kan er vast op aan,
De groote, dikke boterham,
Die ik van morgen minder nam,
En die mijn' Moeder heeft bewaard
Voor 't witte paard,
Waarop ge trekt van stad tot stad,
Met Jan, uw knecht,
Die heb ik zelf er in gelegd,
Dat zegt toch wat!
Dus, Sinterklaas, goed, heilig man,
Ik heb gedaan, al wat ik kan,
En daarom, kom eens even ân,
En geef me dan...
Ja wat?
Geen' suikerkat,
Geen' poppetjes met verf beklad,
Geen' bouwdoos met een' heele stad,
Geen' trommel,
Geen' schommel,
Geen' rommel,
En, ja, als u komt, maak dan geen gestommel,
Of vrees'lijk gedommel
[p. 44]
Met klompen-gerommel
En kleeren-gefrommel;
Want Grootva' ligt ziek
Met hoofd-rheumatiek.
Maar ik vergeet nog meer te zeggen,
En uit te leggen.
Wat
Ik liever maar van u niet had.
Geen' boeken,
Geen' koeken,
Geen' doeken,
Geen' fluiten,
Geen' schuiten,
Geen' keuken met ruiten
En die men nog niet eens behoorlijk kan sluiten.
Wat heb ik daaraan?
Maar wat ik wel graag in mijn klompen zag staan,
Gewis,
Dat is.....’ -
- ‘Een stok,
Ondeugende brok,
Om kinderen, die zooveel vragen,
Naar bed te jagen!’
Sprak Vader boos. - -
En onze Koos,
Was in een zet
Wip, in zijn bed.
En wat er nu den and'ren dag
Zooal voor moois in 't klompje lag,
Ja, kind'ren, ziet,
Dat weet ik niet!
