[p. 30]
33. Dank-je!
Daar komt hij ân.
De kleine man,
Een kind is 't om te stelen.
Ziet hij mij maar,
Dan is hij klaar
Om wat met mij te spelen.
Zoo gij 't niet wist,
Mijn broertjen is 't,
Een kind van 't bovenst plankje,
En zoo een mij
Eens vroeg: ‘Wilt gij
Hem missen?’ 'k zei dan: Dank-je! -
