[p. 57]
59. Des avonds.
Moê van 't werken, moê van 't spelen
Vlij ik 's avonds mij ter rust,
Als 'k door Vader en door Moeder
Liefd'rijk ben goê nacht gekust.
'T is dan doodstil om mij henen.
Niets is dat er leven maakt.
Alles rust dan uit van d' arbeid.
Alles sluimert. - Één slechts waakt.
En die Waker, nimmer moede,
Zendt vol liefde een' Engel neer.
Die bewaakt het bed van d' oude,
En de krib van 't kindje-teer!
Zoo te midden van het donker
Slapen we allen stil en zacht.
Sluit gerust uwe oogen, menschen!
God zal waken! Goeden nacht!
