[p. 76]
76. Duur, maar goed.
Thuis zijn wij met zeven kind'ren.
Moe' is grootsch op haren schat;
Vader ook; maar soms toch zegt hij:
‘Zeven happers kosten wat!’
Moeder lacht hem dan eens tegen
En zij zegt: ‘Ja, lieve man,
‘Daarvan weet ik meê te praten;
'K ondervind er alles van!
Kousen stoppen, jurkjes naaien, -
Hier een scheur en daar een gat, -
Nieuwe knieën in de broekjes, -
Nu is 't dit en dan is 't dat!’
‘Ja,’ spreekt Vader weer, ‘en 't eten!
‘Kijk, ik had het nooit geloofd:
Zeven happers eten iemand
Bijna de ooren van het hoofd.
‘Maar toch zeg ik dikwijls, dat ik
Niet graag ééntje missen zou.
Zoudt gij 't ook niet droevig vinden
Zoo de zeven zes werd, vrouw?’ -
Moeder schudt haar hoofd en fluistert
Met een' stem, zoo lief en zoet:
‘God doe 't zevental ons houden!
Zijn ze ons duur, ze zijn ons goed!’
