in de pupil zittende willoos van doelwit

een dier te zijn van zien

een stier van cinemafotografie die

doorpriemt de prairie met een linnen lieveling van licht

 

zo breekt door de welriekende stilstand

de spitse keel van de kans

ik rijs langs de trap van trallah

per expresse tot een trans

 

er bloeit boven elektrisch fluweel

ik verdoof mij daar voor het open voorhoofd

voor het voorhoofd van de beminde

de beminde die slaapt

 

de beminde die achter grendels grenzen

toevouwt en opbergt en barvoets

in de gedaante van stralen wegvliegt

van de aarde de vertraagde opname

van mijn schaduw afpoetst