tegen de polsslag van het steen

klopt de gedachte van de hand

ritselt de rokzoom van trottoirs

ademen rotsen over mij heen

staat de oxyde der zee

op de brandbreekbare ogen der aarde

 

dwars door mijn mond door

breekt het harde gat van gebaar

en mijn stem wenkt

stilte galoppeer maar

geen gewicht dat meer denkt

 

zo

ben ik tot over mijn oren verloofd met het licht

het licht koopt mij op

loopt op mijn tred mijn hals mijn haar

een mars van mens

de echte mens die wenst

 

stilte galoppeer maar

door de verstilde galoppade